نيم نگاه

آدرس جدید وبلاگ پیام ایرانیان

2011-03-13T22:50:00.002+03:30

وبلاگ پیام ایرانیان تا کنون دو بار به تیغ فیلترینگ گرفتار آمده و از دسترس کاربران ساکن ایران خارج شده است؛ پس از چندین نوبت تغییر آدرس وبلاگ، سرانجام تصمیم گرفتم وبلاگ پیام ایرانیان را در آدرسی ثابت و دائمی منتشر کنم تا ارتباط وبلاگ و مخاطبان آن، حتی در صورت فیلترینگ مجدد، همچنان حفظ شده و به‌راحتی قابل تداوم باشد.

وبلاگ پیام ایرانیان، هم اکنون در این آدرس در حال انتشار است:
www.mborjian.com

آدرس فید وبلاگ پیام ایرانیان نیز، همچون قبل: http://feeds.feedburner.com/borjian می‌باشد. می‌توانید با اضافه کردن این آدرس به گوگل‌ریدر یا سایر سایت‌های فیدخوان، از خروجی فید وبلاگ نیز استفاده کنید.

مصر؛ یک واقعه و سه دیدگاه

2011-02-05T19:02:00.002+03:30

■ بیم و امید جمهوری اسلامی ایران از سقوط‌های زنجیره‌ای عربی (نشانی)

■ ترس از روحیه‌ی انقلاب‌خواهی اعراب؛ اسلاوی ژیژک از انقلاب مصر می‌گوید. (نشانی)

■ ایران چگونه به «انقلاب یاس» تونس می‌نگرد؟ (نشانی)

هنر کتاب نخواندن/ بهاءالدین خرمشاهی

2011-02-02T21:49:00.002+03:30

از قول ابوالفضل بیهقی نقل کرده‌اند که هیچ کتابی نیست که به یک بار خواندن نیارزد؛ یا هر کتابی به یک بار خواندن می‌ارزد. حال آن که این قول از مشهورات بی‌اساس است. همه ما به تجربه دریافته‌ایم که بسیاری کتابها به یک بار خواندن نمی‌ارزند و بسیاری کتابهاست که ارزش ورق زدن جدی هم ندارد. و برعکس بعضی کتابهاست که مادام‌العمر می‌توان و می‌بایدشان خواند. طراوت این کتابها با تکرار خواندن، اگر افزوده نشود، کاسته نمی‌شود.

امروزه با پدیده‌ای که کارشناسان کتاب و کتابداران «انفجار مطبوعات» اصطلاح کرده‌اند، مواجهیم. با تولید انبوه کتاب، که نه فقط خواندن بلکه خریدن کتاب را هم دشوار کرده است. فراوانی و تولید انفجار گونه کتاب از یک سو برای کتابدوستان و کتاب‌بازان و شیدایان کتاب خوشایند است. از سوی دیگر باعث تشویش خاطر آنان است که نمی‌دانند تکلیف ما با این همه کتاب چیست؛ و هنوز کتابهای پار و پیرار را نخوانده باید کتابهای جدیدتر را هم بخوانند. شک نیست که در این ترافیک شدید، به آسانی و بدون برنامه و نقشه و تدابیر لازم نمی‌توان راهی به دهی برد.

باری داشتم برخلاف سخن بیهقی می‌گفتم که کمتر کتابی است که به یک‌بار خواندن بیارزد. مراد این است که همه کتابها را همگان می‌خوانند، نه اینکه کسی یا کسانی بخواهند یا بتوانند فی‌المثل همه کتابهای منتشره یک سال را بخوانند. خوشبختانه تفاوت بینشها و نگرشها و سلیقه‌ها و تخصصها به داد کتابخوانان می‌رسد و انتخاب اولیه را انجام می‌دهد. به طوری که یک عده فقط کتاب علمی، غالباً در یک رشته، می‌خوانند و یک عده در تمام عمرشان از کنار چنین کتابهایی نمی‌گذرند.

یک شانس دیگر هم که ما آورده‌ایم این است که در قیاس کشورهای پیشرفته، سطح تولید کتاب در ایران چندان بالا نیست. (متن کامل این مقاله‌ی خواندنی و کلیدی)

انقلابی که فکرش را نمی‌کردند

2010-09-12T20:59:00.003+04:30

در عرض فقط یک‌صد روز، تظاهرات باعث سقوط نظام شاهنشاهی در ایران شد. تظاهراتْ میلیونی شد. اعتصابات شامل اعتصاب صنعت نفت که رژیم را فلج کرد گسترده شد و اقتصاد را از کار انداخت. محمدرضا پهلوی که مدت سی و پنج سال بر تخت بود از ایران گریخت، جای خود را به دولت موقتی داد که آن¬هم سی و پنج روز دوام آورد، و ناچار به تبعید شد. یک حکومت انقلابی بر سر کار آمد که رهبرش امام بود که غربی ها او را به عنوان قبلی اش آیت¬الله روح¬الله خمینی می¬شناختند.
در اکتبر 1978 به سختی می¬شد این واقعه را پیش¬بینی کرد. چطور ممکن بود رژیمی که به نظر باثبات می¬آمد و در رأس آن شاهی با دهه¬ها تجربه قرار داشت، از میلیاردها دلار صادرات نفتی برخوردار بود، بر دستگاه امنیتی بسیار مخوفی چیره بود، به بزرگ¬ترین ارتش منطقه مجهز بود، و از پشتیبانی قدرتمندترین کشورها بهره¬مند بود، سقوط کند؟
آژانس مرکزی اطلاعات آمریکا که کارش شناخت چنین پدیده¬هایی بود، در 27 اکتبر با لحنی ملایم گزارش داد که «بعید است موقعیت سیاسی دست¬کم تا پایان سال بعد روشن شود، یعنی تا زمانی که شاه و کابینه و مجلس جدیدی که قرار است در ژوئن انتخاب شود، به تعامل در صحنه¬ی سیاسی بپردازند.» در طول ماه¬های پیش از آن وزارت خارجه¬ی آمریکا عنوان کرده بود که شاه قادر است از پس طوفان کنونی اعتراض برآید، البته «دیگر از موقعیت اقتدار غیرقابل¬بحثی که پیشتر از آن بهره¬مند بود، برخوردار نخواهد بود.» تشخیص آژانس امنیت دفاعی آن بود که « انتظار بر آن است که شاه برای ده سال دیگر در قدرت باقی بماند.»

این ترجمه برگردان فصل نخستِ کتابی است به همین نام که یکی از درخشان¬ترین تحلیل¬ها در مورد انقلاب ایران به شمار می¬رود. متن کامل مقاله.

اطلاعیه!

2010-09-11T16:22:00.001+04:30

بسمه تعالی
اهالی محترم وبلاگستان فارسی
به اطلاع می‌رساند وبلاگ شبنم فکر، بعد از نود و بوقی، به همت نویسنده‌ی وبلاگ، به‌روز شده و مجدداً کرکره‌هایش بالا رفت!
این روز تاریخی را تبریک گفته و برای سایر وبلاگ‌های خاموش شده و تعطیل، طلب روشنایی مجدد و بازگشایی می‌کنیم.
هیأت پیگیری وبلاگ‌های خاموش و تعطیل‌شده.

کنکاشی در الگوهای رهبری

2010-09-01T09:46:00.004+04:30

دوست گرامی، داریوش محمدپور، دست در کار ترجمه‌ی بخش‌های مختلف کتابی دارد که به زوایای گوناگون الگوهای رهبری پرداخته است.
این رشته مطالب با حال و هوای این یک سال و اندی که از آغاز جنبش سبز می‌گذرد، سخت همخوانی دارد. میرحسین موسوی در این مدت، الگوی موفقی از یک رهبر سیاسی را عرضه کرده است که در تاریخ معاصر ایران، به ندرت می‌توان نظیری برای آن سراغ کرد.
داریوش، این رشته مطالب را در صفحه‌ای اختصاصی قرار داده است تا علاقه‌مندان به‌راحتی به تمامی آنها دسترسی داشته باشند.
دست مریزاد و خسته نباشید می‌گویم به داریوش عزیز که در این فقر و فلاکت مطالعات سیاسی، به فکر غنا بخشیدن به سطح علمی دانش‌پژوهان و فعالان این عرصه است.

و سرانجام تمام شد ...

2010-07-14T22:54:00.005+04:30

یک "پایان تلخ" بهتر از یک "تلخی بی‌پایان" است. و سرانجام تمام شد ....

به میمنت و مبارکی
ثبت می‌شود به تاریخ 23 تیرماه 1389

مرتضی نبوی: جریان انحرافی اصولگرا در حال شکل‌گیری است.

2010-07-11T20:09:00.000+04:30

وي در مصاحبه با «پنجره» عمده‌ترين نگراني خود از آينده فضاي سياسي كشور را غالب شدن جرياني در بين اصول‎گرايان مي‌داند كه جايگاهي خاص و ويژه براي خود قائل بوده و به دنبال اصول‎گرايي منهاي روحانيت است. در پاسخ به اين سئوال كه آيا اين جريان مخالف تصدي مسئوليت‌هاي اجرايي توسط روحانيون است، به صراحت تأكيد كرد كه «نه» و توضيح داد: اين طيف از اصول‎گرايان طرفدار كنار گذاشتن نقش روحانيت در جامعه در همه امور ديني، فقهي و سياسي هستند. این‌ها به ولايت فقيهي كه حضرت امام راحل تبيين كرده و ما به آن معتقديم، اعتقادي ندارند.
متن کامل را در این نشانی بخوانید.

موسوی: در مورد پرونده هسته ای رفراندوم برگزار کنید

2010-07-08T20:18:00.002+04:30

سرانجام و متأسفانه قطعنامه ۱۹۲۹ شورای امنیت صادر شد. قطعنامه و قطعنامه هایی که می توانست با تدبیر و عقلانیت بر کشور ما تحمیل نشود. تاکید بر این واقعیت نمک پاشیدن روی زخم نیست بلکه از آن روست که تجاهل در این زمینه پیامدهای آن را وخیم تر خواهد ساخت.

فحش و توهین به کشورهای دیگر ممکن است مصرف داخلی برای عده ای کم اطلاع داشته باشد اما در واقعیت بیرونی جز بدتر کردن اوضاع تاثیری نخواهد داشت.

مانند روز روشن است که این قطعنامه بر امنیت و اقتصاد کشور ما اثرخواهد گذاشت. تولید ناخالص را پائین خواهد آورد، بیکاری را بیشتر خواهد کرد، مردم را در تنگنای مشکلات بیشتر معیشتی و اجتماعی قرار خواهد داد، فاصله ما را از کشورهای در حال رشد جهان به ویژه کشورهای همسایه رقیب بیشتر خواهد ساخت و آخرین میخ را بر تابوت چشم انداز بیست ساله خواهد کوبید.

آنچه در شرایط کنونی مهم است، اندیشیدن به راه حل هایی است که بتواند احتمال خطر را برای استقلال، تمامیت ارضی و حقوق مشروع کشور به حداقل برساند و در عین حال پاسدار آزادی و حقوق شهروندان باشد.

این حق مردم است که ماهیت قطعنامه و تحریم های دیگری که در حال افزوده شدن است بشناسند. صرفا گفتن اینکه این قطعنامه یک ورق پاره است مشکل مردم و کشور را حل نمی کند. بسیاری از ملت ما نمی دانند مسیری که با ندانم کاری و گزافه گویی های بی مورد درآن افتاده ایم تاچه حد خطرناک است. اینکه کسانی بخواهند با بذله گویی و رجزخوانی خیال خود و مردم را راحت کنند خیانت به مردم است.

×××××

● نگاه بی‌بی‌سی (نشانی) و مهدی جامی (نشانی) به اعلام نظر میرحسین موسوی در پی صدور قطعنامه‌ی جدید تحریم ایران

آیا "مسلمان سکولار" ممکن است؟

2010-06-29T16:00:00.002+04:30

مقاله‌ای از دکتر آرش نراقی:

۱. پرسش اصلی من در این نوشتار این است:

آیا مسلمانی و سکولاریسم با یکدیگر قابل جمع است؟ آیا فرد می تواند هم مسلمان باشد و هم به نحو سازگاری به اقتضائات سکولاریسم پایبند باشد؟

در حدّی که من درمی یابم یکی از مهمترین پیش شرطهای تحقق سکولاریسم، التزام به فضیلتی است که می توان آن را "رواداری بر مبنای احترام متقابل" نامید. اگر این ادعا درست باشد، در آن صورت پاسخ پرسش اوّل تاحدّ زیادی در گرو پرسش دیگری خواهد بود:

آیا یک مسلمان از آن حیث که مسلمان است می تواند فضیلت "رواداری بر مبنای احترام متقابل" را به رسمیت بشناسد؟

ادعای من در این نوشتار آن است که مسلمانی با فضیلت "رواداری برمبنای احترام متقابل" قابل جمع است، و از اینرو می توان صورتی از مسلمانی را با اقتضائات اساسی سکولاریسم سازگاری بخشید. بنابراین، در این مقاله در گام نخست، به اختصار تلقی خود را از سکولاریسم و مفهوم "رواداری بر مبنای احترام متقابل" بیان خواهم کرد، و سپس در گام دوّم به اختصار توضیح خواهم داد که احیاناً در بستر کدام چارچوب نظری می توان درکی از مسلمانی داشت که با رواداری بر مبنای احترام متقابل و نیز اقتضائات سکولاریسم آشتی پذیر باشد.

۲. در این مقاله، پدیده سکولاریسم در رابطه با عرصه عمومی تعریف می شود. مطابق این تلقی، قوانین الزام آور و سیاستهایی که بناست توسط حکومت و برای تدبیر عرصه عمومی در یک جامعه متکثر اعمال شود باید تابع سه اصل اخلاقی زیر باشد (بگذارید این سه اصل را "اصول اخلاقی سکولاریسم" بنامیم):

اصل اوّل: برخی دلایل سکولار یا غیردینی می تواند قوانین الزام آور و سیاستهای تنظیم کننده عرصه عمومی را موّجه سازد، اما هیچ دلیل دینی به اعتبار دینی بودنش نمی تواند چنان نقشی را ایفا نماید.

اصل دوّم: بنابراین، شهروندان اخلاقاً نباید از قوانین و سیاستهایی حمایت کنند که به اعتقاد ایشان هیچ بنیان عقلی غیردینی قابل قبولی برای آنها وجود ندارد، ولو آنکه از منظر دینی بتوان برای آن قوانین و سیاستها شواهد متقنی فراهم آورد. به بیان دیگر، وظیفه اخلاقی شهروندان آن است که هرگز نفوذ سیاسی خود را برای تصویب و تحکیم قوانین و سیاستهایی که به اعتقاد ایشان فقط بر مبانی دینی توجیه پذیر است و هیچ دلیل عرفی مقبولی برای آن وجود ندارد، به کار نگیرند.

اصل سوّم: دین باوران و دین ورزان می توانند از قوانین و سیاستهایی حمایت کنند که در باورهای دینی و ایمانی ایشان ریشه دارد، اما ایشان باید بتوانند در فضای گفت و گوی عمومی و سیاسی در مقام توجیه آن قوانین و سیاستها دلایل غیردینی خردپسندی نیز ارائه نمایند.
بنیان اخلاقی این اصول سه گانه صورتی از اصل عدالت است. مطابق این اصل، در جامعه ای متکثر که شهروندان از نظامهای الهیاتی، اخلاقی، یا فلسفی متنوع پیروی می کنند، خلاف عدالت است که باورهای یک گروه خاص برای گروههای دیگری که در آن باورها با ایشان شریک نیستند- برغم میل و تشخیص ایشان- الزام آور شود.

متن کامل مقاله را در این نشانی بخوانید.

و باز هم قوچانی و سرمقاله‌ی مهرنامه

2010-06-26T13:00:00.001+04:30

محمد قوچانی سردبیر مجله‌ی مهرنامه، در شماره‌ی سوم این مجله، سه نوشته در پاسخ به منتقدان سرمقاله‌ی شماره‌ی دوم نوشته است. با اینکه قوچانی در این سه نوشته، منصفانه‌تر با منتقدان خود رودرو شده و کوشیده است به‌جای اتهام‌زنی به منتقدان، به شرح نگاه و تحلیل خود بپردازد، اما در کل، توضیحات او در مورد محتوای سرمقاله‌ی جنجالی‌اش، قانع‌کننده نیست و در بسیاری مواقع از اقرار به خطا بودن آنچه نوشته است، تن زده است. نقد ایمایان بر نوشته‌های جدید قوچانی را بخوانید.

من یک رؤیایی داشتم و آن را خواهم گرفت.

2010-06-03T16:25:00.001+04:30

سردی ارزانی توست ...

2010-05-17T09:48:00.003+04:30

شعله‌ی شمع مرا
چه كسی بود رُبود
تپش قلب مرا
چه كسی بود رُبود
یار شیرین مرا
چه كسی بود رُبود
چه كسی بود كه پرسید
قلب را به چه كارَت آید؟
شمع را ز چه رو تو فروزان خواهی؟
سردی ارزانی توست …
كه تو پروانه‌ی خویش
نه ز شمع
كه به خامُشی خویش، راندی
سردی ارزانی توست …
كه تو پرواز را
نه ز بند
كه به خامُشی خویش، ممنوع خواندی
سردی ارزانی توست …

● واگویه‌ای از زدودن غبار گذر زمان بر آینه‌ی خاطرات (اینجا)

فرومی‌روم در خویش ...

2010-05-12T23:05:00.001+04:30

موسیقی وبلاگ حسین نوروزی و بانو

2010-05-07T08:53:00.004+04:30

موسیقی وبلاگ گاوخونی؛ حسین نوروزی و بانو را بسیار دوست دارم. حسین در وبلاگش نوشته است که:

«موسیقی این صفحه را، اولین‌بار از اینترنت ِ بی‌در و پیکر گرفتم؛ پس الزاماً مال من نیست، خیلی جاهای دیگر هم دارند. ولی حالا، بخشی از هویت این صفحه شده‌است. لطف می‌کنی اگر این‌یکی را به این صفحه ببینی... دوست ندارم کسی بردارد بگذارد توی صفحهء دیگر. گرچه، کاری هم از دست من برنمی‌آید. حیف!»

بنابراین اخلاقی نیست که موسیقی وبلاگ حسین را در اینجا بگذارم؛ پس مستقیم به وبلاگش بروید و از نوای زیبای موسیقی آن سرشار لذت شوید. کامروا باشید!

پاسخ دفتر آیت الله منتظری به مقاله جناب محمد قائد

2010-05-01T21:42:00.002+04:30

جناب آقای محمد قائد در مقاله‌ای سه صفحه‌ای با عنوان «ترفیع شگفت‌انگیز یک آیت الله» به بازخوانی انتقادی زندگانی آیت الله منتظری پرداخته و رویکرد فعالان سیاسی-اجتماعی در مبالغه و تعریف و تمجید از وی را (پس از درگذشت‌اش)، به نقد کشیده است. (صفحه اول، صفحه دوم، صفحه سوم)

دفتر آیت الله منتظری نیز در پاسخی سه صفحه‌ای به برخی ادعاهای مطرح‌شده در آن مقاله پاسخ گفته است. (صفحه اول، صفحه دوم، صفحه سوم).

خواندن آن مقاله‌ی و این پاسخ را به دوستان توصیه می‌کنم.

آن نگاه‌های معصوم و بی‌گناه

2010-04-30T19:53:00.003+04:30

امروز صبح (جمعه) برای پیگیری یکی از شکایت‌هایم به کلانتری محل رفته بودم. منتظر نشسته بودم که دیدم پدر جوانی که دست دو پسربچه‌ی زیبا و آراسته را در دست داشت وارد شد. از پوشه‌ای که در دستش بود حدس زدم موضوع چه باشد. پشت سر او، زن جوانی همراه یک مرد مُسن (که گویا پدرش بود) وارد شد. دو پسربچه در حضور افسر نگهبان کلانتری، تحویل زن جوان شدند. پدر جوان هم خداحافظی کرد و رفت.
به چشمان غمبار این دو کودک معصوم و بی‌گناه نگاه می‌کردم؛ آنها بچه‌های طلاق بودند؛ پدر جوان به کلانتری آمده بود تا برای اینکه پسربچه‌ها یک روز را نزد مادرشان سپری کنند، آنها را در حضور مأمور قانون، تحویل دهد و شب‌هنگام دوباره تحویل بگیرد.
پس از چند دقیقه‌ای که کارم تمام شد و در حال خارج شدن از کلانتری بودم، دیدم پدر جوان دیگر که دست یک پسر و دختر خردسال را در دست گرفته بود، وارد شد.

زبان فارسی و هویت ایرانی ما

2010-04-26T22:04:00.004+04:30

گفت‌وگوهایی که میان من و دو تن از دوستان در پای یادداشت «همت ایرانیان بلژیک بلند باد!» درگرفت، مرا بر آن داشت تا در مقاله‌ای مستقل، به بررسی رابطه‌ی زبان فارسی و هویت ایرانی‌مان بپردازم. از آنجا که کتابخانه‌ام فعلاً در دسترس‌ام نیست، به‌ناچار دست به دامان اینترنت شدم. از اتفاق، مقالات خواندنی و خوبی نیز در همین زمینه یافتم. اما مشکلم این بود که پیش‌فرض نویسندگان همه‌ی آن مقالات، به رسمیت شناختن موضوعی به نام "هویت ایرانی" بود. در واقع آنان، مقوله‌ای به نام "هویت ایرانی" را امری بدیهی و غیر قابل خدشه، پنداشته و محور مقالات‌شان را "شیوه‌ی پاسداری و حفاظت از هویت ایرانی" قرار داده بودند؛ آنان درست از همین دریچه به موضوع "زبان فارسی" و ارتباطش با "هویت ایرانی" نگریسته بودند.
موضوع اما در نگاه من پیچیده‌تر و عمیق‌تر است. اولین گام برای پرداختن به موضوع "زبان فارسی و هویت ایرانی"، اثبات وجود مقوله‌ای به نام "هویت ایرانی" است! بدیهی است تا کسی چنین چیزی را نپذیرد، دغدغه‌ی پاسداری و حفظ خلوص زبان فارسی را امری بیهوده و بی‌دلیل قلمداد خواهد کرد.
به همین دلیل، ناچار شده‌ام چند گامی به عقب برگردم و ابتدا به مقوله‌ی "هویت ایرانی" و امکان یا امتناع آن بپردازم و بعد از آن، سروقت مقوله‌ی پاسداری از زبان فارسی بروم. حالیا که مشغول مطالعه و یادداشت‌برداری هستم. تا چه پیش آید!

به احمدی‌نژاد بیش از موسوی گوش می‌دهیم

2010-04-25T20:51:00.004+04:30

وبلاگ مجمع دیوانگان:
مدت ها است که اخبار و تحلیل های منتشر شده از درون جنبش سبز، چه از لحاظ کمی و چه از لحاظ کیفی افت شدیدی داشته اند. در شش ماه اول پس از کودتا چهره ای مانند مهندس موسوی کلا 17 بیانیه منتشر کرد که از لحاظ کمی در برابر حجم نظرات، تحلیل ها و مقالات منتشر شده از جانب فعالان و صاحب نظران درون جنبش شاید نسبتی کمتر از یک به هزار را به خود اختصاص می داد. اما دست کم طی یکی دو ماه گذشته تعداد سخنرانی ها و گفت و گوهای موسوی از مرز هفته ای یک بار هم گذشته است و در برابر به ازای هر سخنرانی موسوی حتی چهار-پنج نقد و نظر و تحلیل درخور هم ارایه نمی شود. کار به جایی رسیده که من گمان می کنم موسوی خود را ناچار می بیند که به تنهایی ضعف تحلیل ها و اعلام مواضع جنبش را جبران کند و در برابر هر اتفاق ساده ای نیز واکنش نشان دهد. (به اظهار نظر در مورد زلزله و میزان رشد جمعیت مراجعه کنید) ناگفته پیدا است که چنین کاری نه از لحاظ عملی امکان پذیر است و نه در صورت امکان پذیر بودن مطلوب قلمداد می شود که یک نفر به جای همه فکر کند و حرف بزند.

در برابر، آنچه دست کم در فضای وبلاگستان مشاهده می شود نخست رکود فکری و تمایل به کوته نوشت هایی با مضامین طنز و یا عشقی است و پس از آن توجه بیش از اندازه به اظهارات و اعمال احمدی نژاد و دیگر چهره های شاخص حاکمیت است. اظهاراتی که حتی اگر هدف آنها منحرف کردن افکار عمومی نباشد، باز هم جنبش را در موضع انفعال قرار می دهد و به جای کنش، آن را مدام به نشان دادن واکنش وا می دارد. چنین ضعفی در گفت و گوهای اخیر مهندس موسوی نیز بارها مورد اشاره قرار گرفته است. آنجا که ایشان مدام تکرار و تاکید می کنند که «هم در ميان اقشار مختلف مردم و هم در شهرهای مختلف، بايد مسائل اقتصادی را برای مردم توضيح داد، بايد به مردم نشان دهيم كه برای كم شدن فشار اقتصادی، برای ثبات زندگی، برای كاهش طلاق و بسياری مشكلات ديگر و كاهش آسيب های اجتماعی بايد به اصول قانون اساسی برگشت. اين را مردم بايد حس كنند. نبايد حس كنند اين جنبش فقط در رای مردم خلاصه شده است و تنها خشم ناشی از پايمال شدن رايشان است». (بخشی از سخنان مهندس موسوی در جمع اعضای جبهه مشارکت)

به گمان من، فعالیت های رو به گسترش مهندس موسوی به خوبی می تواند هسته مرکزی و دست مایه لازم برای جهت دهی به فعالیت های جنبش سبز را فراهم سازد. نیازی نیست مدام به گام بعدی فکر کنیم و خود را در فضایی انتزاعی قرار دهیم. سر نخ ها را می توان از خلال سخنان موسوی و دیدارها و گفت و گوهایش به دست آورد. کافی است موضوعات مطرح شده را به بحث، گفت و گو و حتی چالش بکشیم و خوراک مناسب برای کسانی را فراهم کنیم که به تعبیر موسوی در منطقه خاکستری قرار دارند: نه با جنبش سبز هستند و نه از دولت حمایت می کنند. همچنان در انتظار تصمیم گیری نهایی مانده اند.

پی نوشت:
پیشنهاد من برای دوستان وبلاگ نویس گسترش بحث، انتشار مقالات تحلیلی و حتی راه اندازی مناظره های وبلاگی پیرامون چند موضوع کلی است:
- هدفمند سازی یارانه: پیامدهای طرح دولت، جایگزین های پیشنهادی جنبش سبز
- حمایت از حقوق کارگران و کارمندان: راهکارهای جنبش سبز برای ایجاد و تقویت نهادهای صنفی و کارگری
- اخلاق اجتماعی: تاکید جنبش بر ناهنجاری هایی چون اعتیاد، طلاق و ... ضمن اشاره به بحران فرهنگی و هویتی در نسل نوجوان
- رسانه سازی: پیشنهادات جنبش برای گسترش راه های ارتباطی با مردم

سالروز تولد پارسانوشت

2010-04-22T12:43:00.002+04:30

اول اردیبهشت، سالروز تولد "پارسانوشت"، وبلاگ دوست عزیزمان پارسا صائبی است. پارسا، به‌دلیل علاقه‌ی فراوان به سعدی، این روز را که سالروز تولد سعدی است، به عنوان نخستین روز آغاز به کار پارسانوشت انتخاب کرده است. او، به همین مناسبت، مطلبی در وبلاگش منتشر کرده و ضمن گرامیداشت این روز، به نکاتی درخور تأمل اشاره کرده است. در اولین فرصت درباره‌ی این نکات خواهم نوشت؛ اما پیش از همه‌ی این‌ها، اول اردیبهشت، سالروز تولد پارسانوشت را به پارسا صائبی و تمامی دوستداران و خوانندگان وبلاگش، صمیمانه تبریک می‌گویم و امیدوارم، قلم پارسا، سال‌های سال، بر سپیدی کاغذ در رقص و سماع باشد. اینچنین باد!

زبان فارسی و هویت ایرانی ما

2010-04-15T22:32:00.005+04:30

گفت‌وگوی من و دو تن از دوستان عزیز در پای یادداشت «همت ایرانیان بلژیک بلند باد!»، همچنان ادامه دارد.

پاسخ‌های جدید این دوستان را با هم بخوانیم.

پاسخی به نقد دوستانم بر یادداشت «همت ایرانیان بلژیک بلند باد!»

2010-04-12T19:30:00.002+04:30

دو تن از دوستان گرامی و عزیز در پای یادداشت «همت ایرانیان بلژیک بلند باد!»، ابراز نظر کرده و به جهت‌گیری فکری نویسنده‌ی یادداشت، خرده گرفته بودند. از نقد این دو دوست، صمیمانه سپاسگزارم.

پاسخ این دو عزیز را در همان صفحه‌ی نظرات، نوشته‌ام. شما هم بخوانید و اگر نقدی داشتید بیان کنید.

آدرس فید وبلاگ پیام ایرانیان

2010-03-31T20:54:00.004+04:30

http://feeds.feedburner.com/borjian

راه‌اندازی آدرس دائم وبلاگ پیام ایرانیان

2010-03-29T00:14:00.005+04:30

با همت دوست نازنین سید یوسف منیری و زحمات بی‌چشمداشت او و به یاری راهنمایی‌هایی دوستان بلاگر فارسی، سرانجام پس از چند روز تلاش، آدرس دائمی وبلاگ پیام ایرانیان (www.borjian.info) بار دیگر راه افتاد. منتها از آنجا که همیشه باید یک جای کار لنگ بزند و یک روز قیر نباشد و یک روز قیف، مشکل دیگری پیش آمد: هاست خریداری‌شده جهت میزبانی وبلاگ پیام ایرانیان که عکس‌ها و فایل‌ها روی آن آپلود می‌شد از دسترس خارج شد. فعلاً باید با این وضعیت بسازم و به هاست رایگان بلاگر اکتفا کنم تا امکان دسترسی به هاست، مجدداً برقرار شود.

اما در مورد آدرس گوگل‌خوان پیام ایرانیان؛ برای اینکه دوستان حاضر در گوگل‌ریدر و نیز دوستانی که از همین سرویس برای لینک دادن به سایر وبلاگ‌ها استفاده می‌کنند، از شر تغییر هر باره‌ی آدرس فید وبلاگ خلاص شوند، برای پیام ایرانیان، آدرسی در فیدبرنر ساختم تا در صورتی که به هر تغییر آدرسی نیاز شد، این کار به‌وسیله‌ی بنده انجام شده و در گوگل‌ریدر عزیزان و آدرس لینک پیام ایرانیان در وبلاگ‌های دوستان، به صورت خودکار اعمال شود و نیازی به هیچ زحمت دوباره‌ای از طرف دوستان نباشد. این هم آدرس گوگل‌خوان پیام ایرانیان:

http://feeds.feedburner.com/borjian

آدرس موقت وبلاگ پیام ایرانیان

2010-03-21T22:05:00.004+03:30

چند وقتی است که سایت بلاگر اخطاریه‌ای بر سردر خود زده و به استفاده‌کنندگان از سرویس FTP هشدار داده که به‌زودی این سرویس از کار خواهد افتاد. سرویس FTP امکانی بود که به‌وسیله‌ی آن می‌شد مطالب و عکس‌ها و فیلم‌ها و فایل‌ها مختلف را با استفاده از بلاگر به هاست و دامین شخصی (مثلا www.borjian.info) فرستاد و از شر استفاده از سیستم‌های مدیریت محتوا نظیر مووبل‌تایپ و وردپرس راحت شد.

واقعیت این است که امکانات بلاگر در مقایسه با سایر سیستم‌های مدیریت محتوا بد نیست؛ استفاده از آن آسان است؛ برخلاف دیگر سیستم‌های مدیریت محتوا، فضایی از هاست اشغال نمی‌کند و رایگان است.

بلاگر دو راه حل پیش پای استفاده‌کنندگان از سرویس FTP گذاشته است؛ یکی اینکه به ثبت دامین اکتفا کرده و استفاده از هاست شخصی را فراموش کنند و از هاست بلاگر برای انتشار مطلب و عکس و فیلم استفاده کنند! بدین ترتیب باز هم می‌توان از طریق بلاگر مطالب را در آدرس دامین شخصی (مثلا www.borjian.info) منتشر کرد ولی عکس و فیلم‌ها در هاست خود بلاگر آپلود شده و با آدرس‌های مربوط به بلاگر منتشر می‌شوند. بدین‌ترتیب ثبت یک دامین شخصی کفایت می‌کند و نیازی به خریداری هاست شخصی و استفاده از آن نیست. برای این کار باید تنظیماتی انجام داد که فعلاً سواد بنده در این مورد قد نمی‌دهد و منتظر یاری سبز دوستان آگاه و کاردان هستم!

دومین راه حلی که بلاگر پیشنهاد کرده انتقال کل مطالب به یک وبلاگ شخصی بر روی بلاگر است. من به‌ناچار از همین راه حل (البته به صورت موقت استفاده کرده‌ام). بنابراین تا زمانی که دوستان همت کنند و دامین شخصی www.borjian.info را مجدداً راه‌اندازی کنند مطالب را در آدرسی موقت منتشر می‌کنم. تأکید می‌کنم این آدرس موقتی است و نشانی آن از این قرار است:

http://mborjian.blogspot.com

مسعود برجیان؛ خسته از زندگی روزانه؛ گوشه‌ی یک کافی‌شاپ در جمع دوستان

2010-03-11T21:57:00.007+03:30

امروز 11 اسفند است؛ تولدت مبارک مرد

2010-03-02T23:55:00.003+03:30

گفت‌وگو با میرحسین موسوی، 8 اسفند 88

2010-02-27T18:24:00.006+03:30

موسوی: تکرار می‌کنيم؛ اجازه داده شود جنبش سبز برای يک راه‌پيمايی مردم را دعوت کند
ميرحسين موسوی در گفت‌وگويی با وب‌سايت کلمه به سوالاتی در باره جنبش سبز پاسخ داد. موسوی راه‌پيمايی دولتی ۲۲ بهمن را "مهندسی‌شده" و با "هزينه گزاف و بسيج سراسری" خواند و در اين رابطه گفت: "افتخار واقعی به شرکت خودجوش مردم در راه‌پيمايی ۲۵ خرداد و مراسم‌های بعد از آن است و نه راه‌پيمايی‌های مهندسی‌شده يا احيانا اجباری با اين همه هزينه و فضای امنيتی و ارعاب." موسوی در اين گفت‌وگو بر پيشنهاد مهدی کروبی مبنی بر صدور اجازه راه‌پيمايی به هواداران جنبش سبز تاکيد نمود. موسوی هم چنين گفت: "جنبش راه سبز بايد به‌طور مکرر و در هر شرايط و مکان، روی انتخابات آزاد، رقابتی و غيرگزينشی تأکيد کند." [گفت‌وگو را بخوانيد]

نوستالژی‌های در خاک شده!

2010-02-25T17:38:00.001+03:30

وبلاگی که نشود در آن دو کلام (با خیال راحت) نوشت به درد لای جرز دیوار هم نمی‌خورد. گند بزنند به این "پیام ایرانیان" و این همه نوستالژی‌های بنده!

فرزند پاک ایران: اصل زندگی است...

2010-02-20T23:00:00.004+03:30

■ مقاله‌ای درخشان از مهدی جامی در توصیف جنبش سبز (نشانی)

جایگاه اخلاقی خشونت در جنبش مسالمت‌آمیز

2010-01-11T17:55:00.000+03:30

جایگاه اخلاقی خشونت در جنبش مسالمت‌آمیز؛ مقاله‌ای از دکتر آرش نراقی (نشانی)

نجوایی پس از چندی سکوت

2009-12-29T23:51:00.007+03:30

شتاب حوادث در ایران امروز آنچنان زیاد است که فقط کافی است چند روزی سکوت کرده باشی تا اظهار نظرت درباره‌ی حادثه‌ای که تنها اندکی از وقوعش می‌گذرد، کهنه و بیات به نظر آید. به‌ویژه که این سکوت به علت مسدود کردن تمامی نام‌های کاربری گوگل (از جی‌میل و گوگل‌ریدر بگیرید تا بلاگر که پیام ایرانیان و نیم‌نگاه به‌وسیله‌ی آن به‌روز می‌شود) اتفاق افتاده باشد.
هنوز در سوگ آیت الله منتظری عزادار بودیم و در این اندیشه که چطور در این فاصله‌ی زمانی، قدر و قیمت او را نشناختیم و ژرفای سخنان و بلندای بزرگواری و گذشت او را درنیافتیم و در این تأمل که او کجا راه درستی در پیش گرفت و کجا به خطا رفت که عاشورای 88 از راه رسید؛ با تمام حوادثی که ریز و درشت‌اش در تمامی سایت‌ها پژواکی درخور یافته است. اصل حرف من درباره‌ی این عاشورا سه نوشته‌ی اول است؛ نوشته‌ی چهارم هم پاسخی است به نوشته‌ی پنجم:

1- جنبش سبز به كجا مى خواهد برود؟ (تأملاتى پيرامون استراتژى و تاكتيك ها)؛ مقاله‌ای به قلم اکبر گنجی (+)

2- خشونت خواست حکومت است، مردم خویشتندار باشند؛ مصاحبه‌ای با عزت الله سحابی (+)

3- دلهره دارم؛ نوشته‌ای به قلم مسعود بهنود (+)

4- گاندی خود باشیم؛ روی شیروانی داغ (+)

5- به کجا چنین شتابان؛ تلخ مثل عسل (+)

راستی!
وبلاگ‌نویسان عزیز لطفاً جملگی کرکره‌ی دکان عزیزتان را پایین بکشید و بروید پی کار و زندگی‌تان که از این به بعد هر گونه استفاده از اینترنت مصداق ارتکاب جرم است! می‌گویید نه، پس بخوانید:
اگر کسی لینک سایت هایی را که دارای "محتوی مجرمانه" هستند یا در آنها نشانی های اینترنتی سایت های مسدود شده و نشریات توقیف شده آمده را منتشر کند و آنها در اختیار دیگران بگذارد، مجرم است.
اگر کسی "فیلترشکن" انتشار دهد یا به افراد دیگر از طریق اینترنت آموزش دهد که چگونه می توان از فیلترینگ عبور کرد، مجرم است و این کار مصداق جرم به حساب می آید. (+)

سایت خودنویس

2009-12-17T13:13:00.003+03:30

نمی‌دانم تا حالا از راه افتادن سایت خودنویس باخبر شده‌اید یا خیر؛ اما به هر حال بد نیست به "مصاحبه‌ی شبکه‌ی چهار انگليس با یک عضو سابق بسيج" در این سایت نگاهی بیاندازید.
راستی! چطور می‌شود از حقیقی بودن چنین مصاحبه‌هایی مطمئن شد؟ چه کسی واقعی بودن مصاحبه‌هایی از این دست را تضمین می‌کند؟ اعتبار شکبه‌ی منتشر کننده‌ی این مصاحبه؟ واقعا فکر می‌کنید همین که در عنوان فیلم نوشته شود: "شبکه‌ی چهار انگلیس"، برای اعتبار بخشیدن به چنین فیلمی کافی است؟ یعنی واقعا می‌تواند اطمینان مخاطب ایرانی را جلب کند و تأثیر بگذارد؟ دلیل سؤالم البته واضح است. قاعدتاً چنین فیلمی قرار است در درجه‌ی اول بر مخاطبی که مخالف جنبش سبز است تأثیر بگذارد وگرنه تکلیف مدافعان جنبش سبز که روشن است و نیازی به دیدن چنین فیلم‌هایی ندارند.

افزونه:
از تعویض صندوق‌های رای تا تجاوز در کانتکس (+)

عجب ...!

2009-12-15T18:35:00.002+03:30

عـــــجـــــب ...!

اکرم زینالی، مادر سعید زینالی پس از ده سال سخن می گوید

2009-12-12T18:50:00.002+03:30

اكرم زینالی، مادر سعید زینالی یكی از مادرانی است كه از ده سال پیش هیچ خبری از فرزندش ندارد. مادر سعید هنوز در پی خبری از اوست. دوستان لینك نوشته این مادر را در وبلاگ مادران عزادار فرستاده‌اند "برای پی‌گیری و اطلاع‌رسانی":

پسرم ، سعید زینالی متولد 1356 ترم آخر رشته کامپیوتر بود. صبح روز 23 تیرماه 1378 دوست و همکلاسی‌اش شهرام چراغی زنجانی زنگ در منزل ما را زد و سعید را خواست، ماموران امنیتی با شهرام بودند، شهرام دستگیر شده بود، آن‌ها سعید و شهرام را با خود بردند و امروز بیش از ده سال و نیم است که من و همسرم آواره و سرگردان به تمام نهادهایی که باید پاسخگو باشند مراجعه کرده‌ایم ولی هیچ‌کس پاسخ‌گو نیست و من هیچ خبری از او ندارم. حتی یک تلفن، یک ملاقات، یک نامه ...هیچ.
فقط شنیدم احمد باطبی گفته صدای سعید را هنگام بازجویی شناخته و اسم سعید در لیست دانشجویان دستگیر شده دانشگاه تهران بود. فقط همین! [...] در تمام این مدت ده سال و نیم به همه جا مراجعه کرده‌ام؛ از بیت رهبری گرفته تا وزارت اطلاعات، سپاه پاسداران، نیروی انتظامی، دادگاه انقلاب، وزارت کشور، مجلس، قوه قضائیه، دادستانی و انجمن‌های مختلف، حتی به نماینده سازمان ملل در تهران ولی هیچ‌کس تا کنون به داد من نرسیده که حداقل بگوید پسرم زنده است یا نه!
آیا من مادر حق ندارم بدانم فرزندم کجاست؟ چقدر طاقت بیاورم! دیگر صبرم لبریز شده، هر بلایی سر پسر من آورده‌اید حداقل بگویید مزارش کجاست؟ [...]

متن كامل را اینجا بخوانید.

پدر دوست وبلاگ‌نویس‌مان، شبنم فکر، درگذشت

2009-12-09T19:00:00.002+03:30

دنیای بی پدر، دنیای خشن‌تری است. دنیایی است كه دندان‌های تیزش را كمی بیشتر نمایش می‌دهد، دنیایی است كه پنجه‌های تیزش كمی بلندترند، وقتی روی زمینش راه می‌روی، خارهایش متراكم‌ترند .... دنیایی كه وقتی ازت بپرسند احوال پدر چطور است، نمی‌گویی خوب است و سلام می‌رساند، لرزش صدایت را كنترل می‌كنی، گلو را صاف می‌كنی، و بدون اینكه فرصت فهمیدنش را پیدا كرده باشی، بی‌اختیار می‌گویی پدرم فوت كرده است ....

این‌ها جملاتی است که دوست وبلاگ‌نویس‌مان، شبنم فکر، در گوگل‌خوان نوشته است. پدر شبنم چند روزی است از دنیا رفته و او سخت غمگین و دل‌آزرده است.
برای شبنم نوشتم:
من 28 سال است این بغض را در گلو دارم. 28 سال پیش پدرم در ایام نوروز فوت کرد. در خواب. آرام و بی‌صدا و بی‌درد. خوابید و در خواب سکته کرد و دیگر بیدار نشد. صبح پیکرش را که به بیمارستان رساندیم دکتر گفت چند ساعتی است که فوت کرده است. پیکرش سرد شده بود. پدرم وقتی مرد تنها 29 سال داشت. من حالا روزهای آخر 31 سالگی را می‌گذرانم. حالا دو سال از پدرم بزرگ‌ترم و این سرنوشت همه فرزندانی است که پدرشان فوت کرده است. آنها زودتر از آنچه گمان می‌کنند از پدرشان پیشی می‌گیرد و حس دوگانه‌ای نسبت به پدر پیدا می‌کنند: پدر در مقام پدر و پدر در مقام پسر.

کرم نما و فرود آ؛ ولی آیا خانه خانه توست؟

2009-12-04T12:58:00.003+03:30

به یُمن حضور محمود احمدی‌نژاد رئیس دولت دهم در شهر اصفهان و استقبال اصفهانی‌ها، موفق شدیم بار دیگر تصاویر حضور پیشین او در میدان نقش جهان اصفهان را از تلویزیون تماشا کنیم! نکته‌ی بانمک ماجرا این بود که دوستان فراموش کرده بودند دست‌کم در انتخاب تصاویر برای مونتاژ، دقت به خرج دهند!
آخر دوستان عزیز و باذوق و سلیقه! چه کسی باور می‌کند که مردم در سرمای اصفهان و هوای مرطوب و نیمه‌بارانی آن با پیراهن آستین‌کوتاه به استقبال احمدی‌نژاد آمده‌اند که شما مرتب تصاویر اصفهانی‌های عزیز را در این لباس و قیافه از سیما پخش می‌کنید!

پی‌نوشت:
در زمان حضور سید محمد خاتمی در روز 20 خرداد 1388 در میدان نقش جهان، من همان‌جا حضور داشتم. میدان با جمعیت متراکم و درهم‌فشرده کاملا پر شده بود. نه تنها میدان که خیابان‌های اطراف میدان (سپه، پشت مطبخ و حافظ) نیز مملو از جمعیت بود و تا یکی دو ساعت بعد از آن هم ترافیک بسیار سنگینی در تمامی خیابان‌های اطراف میدان وجود داشت؛ طوری که ما برای چندین ساعت در پارکی در همان نزدیکی نشستیم تا کمی خیابان‌ها خلوت شود. میدان نقش جهان وقتی پر از جمعیت باشد حدود 110 هزار نفر گنجایش دارد. حالا جمعیت حاضر در مراسم خاتمی را مقایسه کنید با جمعیت حاضر در مراسم احمدی‌نژاد؛ در مراسم احمدی‌نژاد حداکثر نصف میدان نقش جهان پر شده بود. تازه دولتیان ترفند جدیدی هم به‌کار برده بودند. تریبون احمدی‌نژاد را نزدیک دروازه‌ی سنگی چوگان (ده‌ها متر جلوتر از جایگاه همیشگی سخنرانان) قرار داده بودند تا فضای پشت سر احمدی‌نژاد خالی بماند و ظرفیت کلی میدان، کمتر به نظر آید! اما با این حال .... تصاویر به اندازه‌ی کافی گویاست.

انقلاب را به چوب شورش شهری نمی‌رانند

2009-11-14T20:42:00.002+03:30

«شورش‌ شهري» در دانشگاه‌ها تدريس مي‌شود. در نهادهاي آموزشي نيروهاي امنيتي و انتظامي راه‌کارهاي مقابله با آن را مي‌آموزند. روش‌هاي مقابله با شورش شهري بسيار پيشرفته است. به دليل رواج اين پديده در دنياي جديد تجهيزات فني فراوان نيز براي مقابله با آن ابداع شده. در شورش شهري شايد خشونت کارساز باشد زيرا معمولاً پليس با «اراذل و اوباش» درگير است؛ کساني که تخريب‌گرند و متجاوز. معهذا، حتي در اين برخورد نيز پليس مي‌کوشد خشونت را به حداقل ممکن کاهش دهد. هدف، آرام کردن شورش است نه تحريک و تهييج بيش‌تر. هدف تبديل خشونت به آرامش است نه به عکس.

در «انقلاب»، روش‌هاي مقابله با «شورش» کارساز نيست. «پليس» با «اراذل و اوباش» درگير نيست؛ با گروه‌هاي اجتماعي وسيعي از مردم در تقابل است که در ميان آن‌ها فرهيختگان کم نيستند. بنابراين، حکومتي که به دنبال ثبات است از راه‌کارهاي مقابله با «شورش خياباني» براي تعامل با «انقلاب» بهره نمي‌برد. پيامد محتوم اين روش، خونين شدن انقلاب‌ها، فروپاشي مهيب نظام‌ها و فروپاشي پرهزينه جوامع است.

در تحليل حوادث پنج ماه و نيم اخير ايران بايد عالمانه و منصفانه انديشيد. ابتدا بايد «پديده» را شناخت و سپس براي «درمان» آن چاره جست. آن‌چه مي‌بينم «شورش» نيست زيرا با سرکوب و برخوردهاي خشن اوّليه کاهش نيافته؛ عميق‌تر و گسترده‌تر شده. مقطعي نبود، تداوم دارد. فرو نمي‌نشيند، اوج مي‌گيرد. محسن حسام مظاهري درست مي‌گويد که حوادث 13 آبان 1388 نقطه‌عطفي در تحولات پس از شروع جنبش اعتراضي به انتخابات است. من نيز سير تحولات را اين‌گونه مي‌بينم.

چه بايد کرد؟

اگر صورت مسئله درست تبيين شود، يعني تحولات جاري «انقلاب» شناخته شود، آنگاه مي‌توان راه‌کارهايي براي پيشگيري از فروپاشي و خونين شدن تعارض‌ها انديشيد.

برخلاف انقلاب‌هاي گذشته جهان و ايران، کساني چون ميرحسين موسوي و سيد محمد خاتمي و مهدي کروبي، که تاکنون متنفذترين چهره‌هاي جنبش اعتراضي بوده‌اند، خود را «ساختارشکن» نمي‌دانند و، چنان‌که در 13 آبان 1388 ديديم، کلام آنان نيز نافذ است: مثلاً در مطرح نکردن شعار «جمهوري ايراني» که ميرحسين موسوي خواست و مردم معترض به اين خواست احترام گذاشتند.

اگر سخن من اعتباري داشت، مي‌خواستم با ميرحسين موسوي و خاتمي و کروبي جلسه‌اي برگزار شود و درباره آينده ايران انديشيده شود. مي‌گفتم: در انقلاب 1848 فرانسه، انگليسي‌ها بسيار سرمايه‌گذاري کردند تا فردي هوادار خود را در فرانسه، با نام «ناپلئون سوّم»، به قدرت رسانند. در انقلاب 1917 روسيه، آلماني‌ها بسيار تلاش کردند تا لنين را برکشند زيرا خواستار خروج روسيه از جنگ جهاني بود؛ يعني آن‌چه آلمان مي‌خواست. چرا امروز اين همه مي‌کوشند تا ميرحسين موسوي و خاتمي و کروبي، يعني رهبراني که به انقلاب اسلامي باور دارند و تمامي هوّيت خود را در انقلاب و ميراث امام خميني (ره) يافته‌اند، منزوي شوند و جنبش داراي هوّيت به موجي کور و بي‌هوّيت بدل شود و راه براي راهزنان سياسي هموار؟ چرا برخلاف آن‌چه تمامي «عاقلان» در تاريخ کردند رفتار مي‌شود؟

اگر سخن من اعتباري داشت، مي‌خواستم احمدي‌نژاد فوراً به دليل عدم کفايت سياسي توسط نمايندگان مجلس برکنار و محاکمه، محاکمه واقعي، شود به عنوان آغازگر و محرک اين موج که پس از آن نيز با سوءمديريت خود هر لحظه ايران اسلامي را با بحراني جديد مواجه کرده و مي‌کند؛ به عنوان کسي که اينک حتي «عقلاي جناح راست» نيز او را «بليه آسماني» و «درد بي‌درمان» يافته‌اند.

اگر سخن من اعتباري داشت، مي‌خواستم که «ارباب معارک» را از رسانه‌ها و منابر جمع کنند و برخي‌شان را، به اتهام فتنه‌انگيزي، به محکمه کشانند.

در يک کلام، اگر سخن من اعتباري داشت، مي‌خواستم که «عقلاي قوم»، از هر جناح سياسي بدون در نظر گرفتن سلايق يا علائق يا کينه‌هاي شخصي، جمع شوند و براي مملکت چاره‌اي بينديشند.

برگرفته و کوتاه شده از: عبدالله شهبازی
به کوشش مهدی جامی صاحب سیبستان

حقوق انسانی منفورترین وبلاگ‌نویس ایرانی را رعایت کنید

2009-10-27T21:07:00.004+03:30

حسین درخشان را آزاد کنید

چرا می‌گوئيم: نه غزه؛ نه لبنان؟

2009-10-24T08:28:00.003+03:30

حسن درویش‌پور:
راهپيمايی روز سيزده آبان نزديک است. يکی از بحث‌های مهم شبکه‌ها، محفل‌ها و انجمن‌ها، انتخاب شعار کليدی برای چنين روزی است. گويا برخی از ايرانيان شعار کليدی "نه غزه؛ نه لبنان؛ جانم فدای ايران" را در راهپيمايی روز قدس درست نفهميدند. وجه غالب مخالفت هم پيش از اين‌که جنبه اغنايی و استدلالی داشته باشد بيش‌تر، برگرفته از اعتقادی است سراپا موهوم. يعنی نه زمينه‌ی تاريخی‌ـ‌دينی دارد و نه مستند ايدئولوژيک. برعکس، موافقان شعار "نه غزه؛ نه لبنان؛ جانم فدای ايران" استدلال می‌کنند که ما ايرانيان براساس نماد ملی‌مان که می‌گويد: "بنی آدم اعضای يک‌ديگرند"، به‌هيچ‌وجه مخالف کمک به کشورهای نيازمند نيستيم. اما ميان کمک و نابودی منافع و ثروت ملی بايد مرز مشخصی کشيد. ادامه‌ی نوشتار ....

اولین مصاحبه‌ی ویدیویی میرحسین موسوی

2009-10-19T20:10:00.005+03:30

● مهندس میرحسین موسوی در اولین مصاحبه‌ی ویدیویی: تا موقعی که مردم اغتشاشگر نامیده می‌شوند، تا وقتی که مردم منحرف نامیده می‌شوند، تا موقعی که حق مردم استیفا نشود و تا هنگامی که بحران را نپذیرند هیچ راه حلی برای آنچه وحدت ملی می‌نامند، پیدا نخواهد شد. تاکنون هیچ مذاکره رسمی نداشته‌ام، اگر مذاکره‌ای باشد با مردم در میان خواهم گذاشت. امام می‌گفت هیچ وقت کاری نکنید که نتوانید به مردم توضیح بدهید. (+)

● عسگراولادی: اگر متهمان با ولی فقیه همراه شوند رهبری مانع ظلم به آنان می‌شود. (+)

● اعتراض وبلاگستان فارسی به نادیده انگاشتن حق وبلاگ‌نویسان توسط خبرگزاری رویترز کم‌کم بالا می‌گیرد. (+)

حمله تروریستی در زاهدان

2009-10-18T19:06:00.007+03:30

جانشین فرمانده نیروی زمینی سپاه پاسداران انقلاب اسلامی به همراه جمعی دیگر از فرماندهان محلی سپاه زاهدان و برخی سران طوایف شیعه و سنی منطقه که در همایشی با هدف "وحدت شیعه و سنی" شرکت کرده بودند در یک حمله‌ی انتحاری جان باختند.

● خبر تابناک: 60 شهید و مجروح در عملیات تروریستی زاهدان (+)؛ جزئیات حادثه تروریستی صبح امروز در سرباز (+)
● خبر بی‌بی‌سی: چند فرمانده سپاه در اثر بمب‌گذاری کشته شدند (+)؛ انفجار در زاهدان ده‌ها کشته و زخمی به جا گذاشت (+)
● سپاه پاسداران انقلاب اسلامی، حمله‌ی تروریستی امروز را محکوم کرد (+)
● آمريكا دخالت در اقدام تروريستی در سيستان و بلوچستان را رد كرد (+)
● گروه عبدالمالک ریگی مسؤولیت عملیات تروریستی امروز را به عهده گرفت (+)
● واکنش گروه‌ها و شخصیت‌های سیاسی به حادثه‌ی تروریستی امروز (+)
● پیام تسلیت مهندس میرحسین موسوی به مناسبت این حادثه (+)

آری، این‌گونه نیز می‌توان بود ...

2009-10-16T21:26:00.004+03:30

● برای دیدن تصاویر بیشتر به این نشانی سر بزنید.

تحول: از لوله تنگ تفنگ تا میدان فراخ قلم

2009-10-15T00:05:00.004+03:30

منبع: وبلاگ ملکوت

مقاله‌ای بسیار مهم و خواندنی

2009-10-14T01:38:00.002+03:30

هدیه‌ای برای طرف آمریکایی

علی شکوری راد

به نظر می رسد همۀ آنچه بر سر انتخابات دهم ریاست جمهوری آورده شد ذیل یک رویکرد استراتژیک در جناحی که اکنون بر سر کار است و کانون قدرت حاکمیت را در اختیار دارد قابل تعریف و تجزیه و تحلیل باشد است و آن چیزی نیست جز مذاکرۀ مستقیم با امریکا و برقراری رابطه با آن. این رویکرد در گذشته تحت عنوان تنش زدایی در روابط بین الملل مورد توجه دولت های هاشمی رفسنجانی و خاتمی نیز بوده است
اولین بار آقای عطاءالله مهاجرانی سخنگوی دولت هاشمی در سال 69 موضوع مذاکرۀ مستقیم را مطرح کرد که با واکنش تند هر دو جناح سیاسی کشور مواجه شد. رهبری نظام چنین پیشنهادی را در بهترین حالت نشانۀ مرعوب شدن دانستند و فشار به حدی شد که آقای مهاجرانی ناچار به توضیح، رفع اتهام از خود و ارجاع امر به رهبری شد.
آقای رجایی خراسانی که در زمرۀ جناح راست محسوب می شد و در زمان جنگ سالها سفیر ایران در سازمان ملل بود نیز در سال 72 در حالی که دیگر موقعیت دیپلماتیک نداشت طی نامۀ مفصلی خواستار مذاکره و برقراری رابطه با امریکا شد اما پیشنهاد او چندان مورد توجه واقع نشد.
وقتی آقای خاتمی در سال اول زمامداریش با خبر نگار CNN مصاحبه کرد و سخنانی بر زبان راند که حکایت از عزم وی برای کاهش تنش در روابط با امریکا داشت تهاجمات جناح مقابل به او آغاز شد. این تهاجمات به حدی سنگین بود که موجب شد خاتمی علی رغم محبوبیت بسیار زیاد در عرصۀ ملی و بین المللی از برداشتن قدمهای بعد باز بماند تا جایی که از مواجهۀ مستقیم با کلینتون، رئیس جمهور وقت آمریکا، در اجلاس مجمع عمومی سازمان ملل طفره برود ویا از حضور در جمع سران کشورها در هنگام گرفتن عکس دسته جمعی در آستانۀ هزاره سوم صرفنظر بکند.
نه هاشمی و نه خاتمی اجازه نیافتند به ابتکار عمل در این زمینه دست بزنند در حالی که حد اقل در دورۀ خاتمی که دارای رأی بالا و پایگاه مردمی وسیع بود و در عر صۀ بین الملل با پیشنهاد گفتگوی تمدنها و تصویب آن در سازمان ملل به یک چهرۀ محبوب بین المللی تبدیل شده بود فرصت بسیار مناسبی برای مذاکره و احتمالاً برقراری رابطه از موضع عزت، حکمت و مصلحت که از سوی رهبری به عنوان چارچوب مناسبات بین المللی تبیین شده بود فراهم آمد. در آن زمان درامریکا دموکراتها بر سر کار بودند و بطور مشخص کلینتون که به اندازۀ سلف و خلف خود منفور نبود در رأس دولت قرار داشت. دولت امریکا برای ابراز حسن نیت خود برای اولین بار از نقش خود در کودتای 28 مرداد سال 32 علیه دولت ملی دکتر مصدق انتقاد و از مردم ایران عذرخواهی کرد. آنها درخواست نکردند که در عوض، دولت ایران از ماجرای تسخیر سفارتخانۀ آن کشور در سال 58 توسط دانشجویان مسلمان پیرو خط امام که منجر به تحقیر آمریکا در عرصۀ جهانی شد انتقاد و یا بابت آن عذرخواهی کند. همان زمان گفته می شد اگر اکنون که در موقعیت بسیار خوبی قرار داریم ابتکار عمل را در دست نگیریم و با عزت در این مسیر قدم بر نداریم در آینده ناگزیر خواهیم شد در شرایطی به سراغ مذاکره و گفتگو برویم که موقعیت ما مناسب نبوده و ابتکار عمل در دست ما نباشد.
اگر در انتخابات سال گذشتۀ امریکا بجای اوباما، مک کین انتخاب شده بود و سیاست تند او در قبال ایران در برنامۀ دولت امریکا قرار می گرفت شاید در ایران نیز احمدی نژاد مجدداً رئیس جمهور نمی شد چرا که بی اعتنایی جمهوری خواهان به نامه نگاری هاو نشانه های تمایل دولت ایران به مذاکره ثابت شده بود بنابراین استراتژی مذاکره و برقراری رابطه با آمریکا به محاق می رفت و سامان دهی عرصۀ سیاست داخلی که بدلیل سوء رفتار و عملکرد احمدی نژاد و دولتش به شدت آسیب دیده بود در اولویت قرار می گرفت. در آن حالت دیگر هرگز احمدی نژاد گزینۀ مطلوبی برای گسترش اعتبار داخلی نظام تلقی نمی شد و ادامۀ کارش وجهی نمی یافت که لازم باشد این مقدار از حیثیت نظام برای آن خرج بشود.
رویکرد اوباما نسبت به ایران مانند سایر دولت های دموکرات امریکا تنش زدایی، مذاکره و برقراری رابطه است اما او با یک تضاد مواجه است. ضعف پایگاه داخلی دولت ایران در حال حاضر برای او که می تواند برای امتیاز گیری بیشتر بر سر میز مذاکره از آن استفاده کند مطلوب است اما تعامل و باز کردن باب مذاکره با چنین دولتی که در معرض اعتراض های گستردۀ مردمی ست برای وجهۀ دموکرات او خوب نیست. به همین دلیل او ترجیح داده است بجای رئیس جمهور ایران با رهبری نظام که دارای پایگاه سنتی گسترده تر و نفوذ کلام بیشتر است مکاتبه کند.
بنابراین می توان دریافت که استراتژی رفع تنش سیاسی با امریکا و برقراری رابطه که پنجرۀ فرصت آن دوباره با حضور اوباما در راس دولت امریکا به روی سیاست ایران گشوده شده است در اولویت یافته و به همین دلیل فرصت اعتماد سازی با ملت مورد بی توجهی قرار گرفته است چرا که گمان می رود فرصت در عرصۀ سیاسی خارجی از دست رفتنی ست اما ایجاد فرصت در عرصۀ سیاست داخلی در اختیار است. بر اساس چنین تحلیلی می توان فهمید چرا این همه هزینه برای ابقای احمدی نژاد پرداخت شده است و چرا او پیروز انتخابات در مرحلۀ اول و با قریب 25 ملیون یعنی 64 در صد آراء اعلام شد. چنین رأیی لازم بود تا در داخل به عنوان فرصت بهتری نسبت به دورۀ خاتمی که 22 ملیون رای را به خود اختصاص داده بود اما فرصت مذاکره نیافت تلقی شده و در خارج به عنوان پر بودن دست و کافی بودن پشتوانۀ مردمی مذاکره کننده معرفی شود تا طرف مقابل نتواند او را برای مذاکره کوچک پنداشته و با بزرگتر او مکاتبه نماید.
اما هیچ چیز جز گشوده بودن پنجرۀ فرصت مذاکره و برقراری رابطه با امریکا درست دریافت و محاسبه نشده بود.اکنون پس از اعتراضات مردمی به نتیجۀ اعلام شدۀ انتخابات، اعتماد ملی به دولت در نازل ترین سطح آن است و اعلام رای 25 ملیونی هیچ اعتباری تولید نکرده است. آنچه بیش از هر چیز مردم را برآشفته کرد بی احترامی به شعور آنها و نادیده گرفتن آن بود. شعور آنها در محاسبات وارد نشده و برای آنها بدون اطلاع و رضایتشان تصمیم گرفته شده بود و به همین دلیل آنها با هر فکر و سلیقه ای در کنار هم قرار گرفتند تا نسبت به تحقیر خود اعتراض کنند. تحقیری که با دادن عنوان خس و خاشاک به آنها تشدید شد. آنها مخالف نبودند که رئیس جمهورشان با پشتوانۀ 25 ملیون رأی در مذاکرات شرکت کند اما این کار را خودشان باید انجام می دادند و البته با شرکت در انتخابات و دادن رأِ به نامزد مورد نظرشان این کار را کردند. اگر دیگران خود را با نظر مردم هماهنگ می کردند ما اکنون یک رئیس جمهور داشتیم با 25 ملیون رای که نه فقط به صندوق ریخته شده بود بلکه تأیید آن را نیز با حضور گستردۀ مردم در خیابانها شاهد بودیم.
شرکت در اجلاس اخیر سازمان ملل که اخیراً برای پنجمین بار توسط احمدی نژاد تکرار شد، نشان داد موقعیت بین المللی او اکنون در نازل ترین سطح پنج سال گذشته است. دست او خالیست و این برای ایران که به هر حال اکنون احمدی نژاد نماینده آن شناخته می شود اصلاً خوب نیست. اما او می تواند هدیه ای برای طرف امریکایی دموکرات خود داشته باشد تا شاید موقعیت او را در مذاکرات بهتر کند. دانشجویان مسلمان پیرو خط امام در زمان حاکمیت دموکراتها سفارت آمریکا در ایران را تسخیر کردند تا واکنشی باشد به ظلم تاریخی دولت امریکا در حق ملت ایران که با انجام کودتای 28 مرداد به شاه فرصت داد 25 سال دیگر به ناروا بر ملت ایران حکومت و ستم کند. آن دانشجویان موجب تحقیر دولت امریکا شدند و موجب شدند کارتر، رئیس جمهور وقت امریکا بر خلاف معمول نتواند برای بار دوم از مردم امریکا رأی بگیرد و این امر موجب سرشکستگی دموکراتها شد. اکنون تعدادی از آن دانشجویان از جمله دکتر محسن میردامادی که عضو شاخص مرکزیت آنها بود اسیر و در زندان نظام جمهوری اسلامی هستند. آقای احمدی نژاد در پاسخ به عذرخواهی وزیر خارجه و رئیس جمهور دولت دموکرات کلینتون بابت کودتای 28 مرداد می تواند اعلام کند که سران دانشجویان مسلمان پیرو خط امام اکنون در زندان نگهداری می شوند و در انتظار محاکمه هستند. او حتی می تواند اعلام کند در همان زمان او عضو شورای مرکزی دفتر تحکیم وحدت بوده و با تسخیرلانۀ جاسوسی امریکا مخالف بوده و در آن حرکت شرکت نکرده است. جناب کارتر خوشبختانه هنوز زنده است و با چنین سخنانی می توان دل او را بدست آورد. او این روزها وقت خود را صرف عدالت و مهرورزی در جهان می کند. رابطۀ او با ما می تواند تأثیر مثبتی بر رابطۀ اوباما با ما داشته باشد.

نامه تعدادی از وبلاگ‌نویس‌ها برای آزادی الپر (علی پیرحسین‌لو)

2009-10-12T18:37:00.000+03:30

روزگاری دور و نزدیک در پرسه‌های اینترنتی خود به صفحه‌یی در اینترنت برمی‌خوردیم که در بالای صفحه‌ی آن نوشته شده بود «پوشیده چه گوییم، همینیم که هستیم». علی پیرحسین‌لو از دوستان قدیمی‌مان در وبلاگ‌ستان پارسی نویسنده‌ی این صفحه بود که مانند بسیاری از ما اندیشه‌ها و تفکرات خود را در وبلاگ‌اش بدون پرده‌پوشی و با شجاعت می‌نوشت.

در گیر و دارهای حوادث بعد از 22 خرداد و در ادامه‌ی بازداشت گسترده‌ی روزنامه‌نگاران و نویسنده‌گان و اهل اندیشه که همه از سر کینه‌توزی و انتقام بود،علی پیرحسینلو یا همان الپر قدیمی وبلاگ‌ستان به همراه همسرش (فاطمه ستوده) بازداشت و روانه‌ی زندان شده است. همسرش در ابتدای امر آزاد شد، ولی علی هم‌چنان زندانی است…

اکنون بیش از سه هفته است که علی دوست و همراه قدیمی‌مان زندانی است و در زندان اوین حال و روزگار او از ما و خانواده و همسرش پوشیده است. کسی که بدون پرده پوشی می‌نوشت، اکنون در غباری از بی‌خبری در زندانی نگه‌داری می‌شود که جای و او امثال او آن‌جا نیست. در زندانی که دیگر دوستان وبلاگ‌نویس‌مان‌، هم‌چون محمدعلی ابطحی، هنگامه شهیدی، فریبا پژوه و بسیاری دیگر در بازداشت به سر برده و از کانون گرم خانواده‌ی خود دور هستند؛

برای این‌که اعتراف کنند به ناکرده‌ها، برای این‌که پرونده‌شان مشروعیتی باشد برای دولتی که مشروع نیست، برای این‌که بدون پرده پوشی سخن گفتن در این دیار جرم محسوب شده و سرانجام صادقانه نوشتن و صادقانه زنده‌گی کردن و صادقانه اندیشیدن زندان است و از دیدگاه تمامیت‌خواهان جرم.

پوشیده چه گوییم، همینیم که هستیم؛ علی پیرحسینلو مجرم نیست، جای او زندان نیست، بازداشت و زندانی کردن او و بازداشت دیگر دوستان‌مان که اکنون ماه‌ها است در زندان‌اند و زیر فشارهای نامتعارف و غیرقانونی و غیر انسانی، بازداشت همه‌ی ما وبلاگ‌نویسان ایرانی است.

پوشیده چه گوییم همینم که هستیم؛ ما جمعی از وبلاگ‌نویسان ایرانی خواهان آزادی علی پیرحسینلو و دیگر دوستان وبلاگ‌نویس‌مان هستیم. ما می‌خواهیم که وی هر چه زودتر نزد خانواده و همسرش بازگردد و پرونده‌سازی و تهمت و افتراها از روی او رخت بربندد. ما وبلاگ‌نویسان ایرانی حضور علی پیرحسینلو در زندان را بر خلاف موازین حقوق‌بشر و رفتاری غیرقانونی و غیرانسانی می‌دانیم. ما خواهان آزادی هر چه سریع‌تر علی پیرحسینلو و دیگر دوستان وبلاگ‌نویس دربندمان هم‌چون هنگامه شهیدی، محمدعلی ابطحی و فریبا پژوه هستیم.

حکم اعدام محمدرضا علی زمانی

2009-10-09T19:27:00.001+03:30

در خبرها آمده است که قاضی صلواتی حکم اعدام محمدرضا علی زمانی را درتاریخ سیزدهم مهرماه سال جاری به وی ابلاغ کرده است .اقای علی زمانی به عنوان عضو انجمن پادشاهی که پیش از آن کسی نامی از این انجمن نشنیده بود به دادگاه اسیران جنبش سبز آورده شد ولب به اعتراف گشود. حتما به او گفته بودند که راه نجات تو در این گونه اعتراف کردن هاست. بعدهم که اعتراف فرد علیه خود معتبر دانسته شد حقوقدانان ومراجع برجسته ای در زمان برگزاری دادگاه وپس از آن هرگونه اعتراف گیری در دادگاه ها را برخلاف اصول قانونی وشرعی دانسته وآن ها را فاقد اعتبار اعلام کرد ه اند. درفضای غبارآلود وتوهم زای سیاسی کنونی بی پناه ترین فرد دستگیرشده را حکم مرگ داده اند. آیا به صرف اینکه کسی را عضو انجمن پادشاهی دانسته اند باید برحکم مرگش رضایت داد و یا باید برای دفاع از حقوق انسانی او به پا خاست وکاری کرد؟

مگر انجمنی که نامی ندارد ونشانی ازاو در جایی نیست می توانسته است انبوه میلیونی مردم را به خیابان ها فرابخواند؟ اگر چنین توانی داشت که امروز در اسارت نبود. این کدام انجمن است که در اسارت عضو خود چنین خاموش وبی صداست؟ این حضور میلیونی مردم را به این وآن نسبت دادن به این فرد واین گروه و آن کشور و آن رسانه خود فریبی است. هیچ گروه و سازمانی و یا هیچ قدرتی توان به میدان اوردن میلیونی مردم را ندارد. نه اصلاح طلبان بی ساز وبرگ و نه حاکمیت با ابزار وساز وکار بسیار و نه رسانه های خارج کشور. دیگر فرصت به گروه های بی نام ونشان نمی رسد این گونه برخورد با مردمی چنین با فرهنگ گره گشای مشکل بی اعتمادی مردم نیست. هیچ توجیه قانونی وحقوقی وانسانی برای خاموشی گزیدن دربرابر حکمی که شاید رویه شود وجود ندارد. آن دادگاه وآن اعترافات فاقد معیار های حقوقی وقانونی بوده به همین دلیل برای صدور حکم دارای صلاحیت لازم وقانونی نیست. خود دست اندرکاران و برگزار کنندگان دادگاه نیز این را به خوبی می دانند هرچند که دراین روزها ازآن نگویند بازگشت به قانون نه استفاده ابزاری از قانون برای همه مفیدتر است اگر از اسارت سیاست بازی ها به درآیند واگر منافع بلند مدت را فدای منفعت خواهی های فردی وگروهی زود گذر نکنند. برای باز سازی اعتماد ازدست رفته مردم گلوله وزندان ودادگاه واحکام محکومیت از کار افتاده اند.

*فشرده ای از نوشته یدالله اسلامی

وبلاگ خاطرات دهه شصت

2009-10-08T09:23:00.002+03:30

وبلاگ خاطرات دهه‌ی شصت، به دنبال بازسازی فضایی است که مردم ایران برای نزدیک به یک دهه در آن تنفس می‌کردند و می‌زیستند. دهه‌ی شصت از هر سو که نگاه کنیم تفاوت‌هایی بنیادین با فضای امروز کشور ایران داشت. به همه‌ی دوستان به‌ویژه عزیزانی که سن و سال‌شان به آن سال‌ها قد نمی‌دهد پیشنهاد می‌کنم حتماً مطالب این وبلاگ را مرور کنند. نویسنده‌ی وبلاگ، خود، این‌گونه می‌نویسد:

بی‌مقدمه بگویم، مدتی است وقتی برای جوان‌ترها از جوانی‌ام و شرایط روزگار آن دوران می گویم، با نگاه‌های ناباورانه و پرسش‌های از سر تردید مواجه می‌شوم. جالب‌تر اینکه برخی از همدوره‌های من هم دچار فراموشی گشته‌اند و همین بیست سی سال پیش را از یاد برده‌اند.
این وبلاگ فقط به یادآوری آن روزها می‌پردازد و بس.
قصد توهین به هیچ کس و عقیده‌ای را ندارم، اما می‌دانم یادآوری آن روزگار برای کسانی توهین‌آمیز است!!!
دیگران هم می‌توانند خاطرات آن دوره را برایم بفرستند که تحت موضوع خاطرات دیگران در وبلاگ منتشر خواهد شد.

پی‌نوشت:
به عنوان مثال پیشنهاد می‌کنم این خاطره را بخوانید و آن را با وضعیت امروز مقایسه کنید!

سايت‌هاي مروج فضاي تهمت رصد مي‌شوند

2009-10-06T22:11:00.004+03:30

سرپرست دادسراي ويژه رسيدگي به جرايم رايانه‌اي و فناوري ارتباطات از برخورد قضايي با گردانندگان برخي سايت‌ها خبر داد كه در حوادث پس از انتخابات مردم را به نحوي به اغتشاش، ايجاد ناامني و نافرماني‌هاي مدني براي اخلال در نظم عمومي ترغيب مي‌كردند.

رضا جعفري در گفت‌وگو با خبرنگار حقوقي ايسنا، تاكيدات مقام معظم رهبري را در خصوص خودداري رسانه‌ها از ترويج فضاي تهمت، سوءظن و بدگماني، ‌فصل‌الخطاب دانست و تصريح كرد: گاه به همان اندازه كه برخي بزرگ‌نمايي‌ها ضررهاي سهمناك و جبران‌ناپذيري به ما وارد مي‌كند، عدم توجه به مصاديق ريز و جزيي نيز ممكن است لطمات غيرقابل جبراني ايجاد كند، لذا توجه به آنچه كه در قالب خبر، مقاله و حتي جزيي‌ترين مطالب يك رسانه، سايت، روزنامه و ... منتشر مي‌شود، امري ضروري است.

وي افزود: مقام معظم رهبري يك مجتهد فرزانه و فقيه عاليقدر هستند كه به عنوان ولي فقيه اشراف كاملي بر اوضاع و احوال دنيا و كشور دارند و مسائل را با حساسيت كامل دنبال مي‌كنند. حال با توجه به اين‌كه ايشان در فرمايشات خود بر لزوم خودداري رسانه‌ها، ‌روزنامه‌ها و دستگاه‌هاي ارتباطي از ترويج فضاي تهمت و بدگماني در جامعه تاكيد كرده‌اند، وظيفه اهالي مطبوعات و رسانه‌ها و همچنين قوه قضاييه سنگين‌تر مي‌شود و ضروري است كه اين دستگاه‌ها دقت لازم را در اين زمينه داشته باشند.

معاون دادستان تهران عدم توجه به بيانات مقام معظم رهبري را نوعي فتنه دانست و گفت: اين قبيل فتنه‌ها موجب بروز انحرافاتي در جامعه مي‌شود كه ممكن است در آينده به صورتي خطرناك بروز و ظهور يافته و خداي ناكرده همان اتفاقاتي را رقم بزند كه در صدر اسلام موجب وقوع انشعاباتي در جامعه اسلامي شد. او افزود: افرادي كه نظرشان فراتر از مقام معظم رهبري است، بدانند كه عملكرد آنها خساراتي براي نظام به بار مي‌آورد

معاون دادستان تهران با انتقاد از عملكرد برخي رسانه‌ها و سايت‌ها در حوادث پس از انتخابات رياست جمهوري، خاطرنشان كرد: افرادي كه به هر نحو حتي از روي دلسوزي و احساس مسووليت اظهار نظر مي‌كنند كه نظرشان فراتر از نظرات مقام معظم رهبري است، ‌بايد بدانند كه عملكرد آنها خساراتي براي نظام به بار مي‌آورد كه اين خسارت‌ها از لطمات وارد بر نظام از سوي جبهه دشمن سهم‌گين‌تر است. البته در مورد آنچه كه در اين راستا از سوي برخي رسانه‌ها اتفاق افتاد كنترل‌هايي صورت گرفت و در حال حاضر نيز اين كنترل‌ها در حال انجام است.

جعفري تاكيد كرد: توصيه ما به ويژه خطاب به خودي‌ها اين است كه جلوتر از خط مشي نظام حركت نكنند و رهبري و مردم را در مقابل اعمالي قرار ندهند كه نتيجه‌اي جز وارد آوردن ضرر به اركان نظام ندارد.

معاون دادستان تهران با اشاره به بيانات مقام معظم رهبري در ديدار با اعضاي مجلس خبرگان مبني بر لزوم حفظ وحدت خاطرنشان كرد: بايد احساس مسووليت كنيم و به قدري سپرهاي دفاعي خود را در مقابل فتنه‌ها قوي كنيم كه كسي نتواند رخنه كند و از اسرار نظام باخبر شود. متاسفانه در حوادث پس از انتخابات شاهد بوديم كه بعضا اسرار نظام فاش شد و پرده‌دري‌هايي صورت گرفت. ما موظف هستيم كه راز خود را حفظ كنيم به نحوي كه ديگران قدرت تشخيص نداشته باشند و زماني كه از دور به ما نگاه مي‌كنند بدانند كه در مقابل آنها با قدرت هرچه تمام‌تر ايستاده‌ايم. (+)

شنیدم در زمان خسرو پرویز ...

2009-10-02T20:31:00.003+03:30

شنیدم در زمان خسرو پرویز
گرفتند آدمی را توی تبریز
به جرم نقض قانون اساسی
و بعض گفتمان‌های سیاسی
ولی آن مرد دور اندیش، از پیش
قراری را نهاده با زن خویش
که از زندان اگر آمد زمانی
به نام من پیامی یا نشانی
اگر خودکار آبی بود متنش
بدان باشد درست و بی‌غل و غش
اگر با رنگ قرمز بود خودکار
بدان باشد تمام از روی اجبار
تمامش از فشار بازجویی‌ست
سراپایش دروغ و یاوه‌گویی‌ست

گذشت و روزی آمد نامه از مرد
گرفت آن نامه را بانوی پر درد
گشود و دید با هالومآبی
نوشته شوهرش با خط آبی:
عزیزم، عشق من، حالت چطور است؟
بگو بی‌بنده احوالت چطور است؟
اگر از ما بپرسی، خوب بشنو
ملالی نیست غیر از دوری تو
من اینجا راحت‌ام، کیفور کیفور
بساط عیش و عشرت جور واجور
در اینجا سینما و باشگاه است
غذا، آجیل، میوه رو به راه است
کتک با چوب یا شلاق و باتوم
تماماً شایعاتی هست موهوم
هر آن کس گوید اینجا چوب دار است
بدان این هم دروغی شاخدار است
در اینجا استرس جایی ندارد
درفش و داغ معنایی ندارد
کجا تفتیش‌های اعتقادی‌ست؟
کجا سلول‌های انفرادی‌ست؟
همه اینجا رفیق و دوست هستیم
چو گردو داخل یک پوست هستیم
در اینجا بازجو اصلاً نداریم
شکنجه، اعتراف، عمراً نداریم
به جای آن اتاق فکر داریم
روش‌های بدیع و بکر داریم
عزیزم، حال من خوب است اینجا
گذشت عمر، مطلوب است اینجا
کسی را هیچ کاری با کسی نیست
نشانی از غم و دلواپسی نیست
همه چیزش تماماً بیست اینجا
فقط خودکار قرمز نیست اینجا

مرغ سحر ناله سر مکن

2009-09-29T00:17:00.002+03:30

مرغ سحر ناله سر مکن
دیدگان خسته تر مکن
ما ز آه و ناله خسته‌ایم
ما غمین و دل شکسته‌ایم
گوشمان ز ناله کر مکن
ناله سر مکن
ناله سر مکن
نغمه‌های شادمان خوان
صد سرود جاودان خوان
با نوای عاشقانه خوان
عمر مانده را چنین هدر مکن
ظلم ظالمان همیشه هست
جرم مجرمان همیشه هست
مکر روبهان همیشه هست
بر دهان ظالمان بزن
از گناهشان گذر مکن
ناله سر مکن
ناله سر مکن
صورت ار به سیلی چو خون کنم
به که راز خود ز دل برون کنم
پیش دشمنان را گلایه چون کنی
دشمنان خویش را خبر مکن
مرغ سحر ناله سر مکن

اجرای ارکسترال "مرغ سحر، ناله سر مکن" به رهبری شهداد روحانی + نسخه بلوتوث را می‌توانید از این نشانی دریافت کنید. دست مریزاد و خسته نباشید به گردانندگان خستگی‌ناپذیر و مسؤولیت‌شناس "موج سبز آزادی".

نپرس معلم عزیز! نپرس!

2009-09-27T19:09:00.004+03:30

کاش کسی یاد معلم‌ها می‌داد
اول مهری
شغل پدر‌ها را نپرسند؛
وقتی هنوز احترام به همه‌ی شغل‌ها را
و
افتخار به همه‌ی پدر‌ها را
یاد دانش آموزانشان نداده‌اند!

*حالا قصه‌ی چشمان یتیمی که نم می‌خورد،
بماند... (+)

افزونه:
من بارها و بارها این حس تلخ و دردناک را تجربه کرده‌ام. سه ساله بودم که پدرم فوت کرد. سال‌های سال، سال تازه‌ی تحصیلی که آغاز می‌شد کابوس پرسیدن شغل پدر تمام وجودم را دربر می‌گرفت. معلم از تک‌تک بچه‌ها شغل پدرشان را می‌پرسید. وقتی به من می‌رسید و پاسخم را می‌شنید که پدرم فوت کرده است؛ علت فوت پدرم را می‌پرسید و وقتی جواب می‌دادم، می‌پرسید خب پدرت در زمان حیات چه شغلی داشت. این کابوس تا سال آخر دبیرستان ادامه داشت. بدتر از همه نگاه ترحم‌آمیزی بود که برخی همکلاسی‌ها نثارم می‌کردند که مرا سر تا پا غرق خجالت و شرم و خشم می‌کرد. تازه این یک بُعد اتفاقی بود که با این پرسش آغاز می‌شد. از آن به بعد انگشت‌نما می‌شدم زیرا برخلاف بقیه‌ی دانش‌آموزان پدر نداشتم و این "تفاوت" در اغلب اوقات به جانم چنگ می‌انداخت....

استقبال بی‌نظیر!

2009-09-26T15:34:00.002+03:30

مسعود برجیان برگشته. منتها با همان وبلاگ زهوار در رفته و خوراک و در و پیکر نداشته و در پیت‌ش. (نشانی اول)؛ (نشانی دوم)

علی و فاطمه هم دستگیر شدند

2009-09-18T10:17:00.007+04:30

طبق خبر سایت رویدادنیوز علی پیرحسین‌لو و همسرش فاطمه ستوده روز گذشته توسط مأموران وزارت اطلاعات در منزل شخصی‌شان به جرم اقدام علیه امنیت ملی بازداشت شده‌اند.
علی پیرحسین‌لو نویسنده‌ی وبلاگ مشهور الپر بود و سال‌ها چه در عرصه‌ی مجازی و چه در عرصه‌ی روزنامه‌نگاری فعال بود. نیز از جوانان فعال حزب مشارکت بود و نجابت و معصومیت و فروتنی و صمیمیت دوست‌داشتنی‌اش نام و یادش را در قلب همه‌ی کسانی که او را چه از طریق وبلاگش، یا چه از نزدیک می‌شناختند ماندگار کرده بود. علی در چند سال گذشته به‌دلیل پاره‌ای مشکلات شخصی از عرصه‌ی روزنامه‌نگاری و وبلاگنویسی کناره گرفته بود و فعالیت سیاسی چندانی نیز نداشت. به همین دلیل، خبر دستگیری او، همه‌ی آنانی که علی را می‌شناختند و مختصات فکری و شخصیتی او را می‌دانستند و از فعال نبودن او خبر داشتند، در بهت و حیرت فرو برده است. دستگیری‌ها ظاهرا آرام آرام به لایه‌های غیرفعال اما با پتانسیل فعال‌شدن احتمالی (حتی احتمال بسیار اندک) هم کشیده شده است.
خدایش او را و همسرش را نیرو و تحمل دهد تا در این عرصه نیز موفق و سربلند و روسفید بیرون آیند. من به نوبه‌ی خود از همه‌ی وبلاگنویسان به‌ویژه آنان که سرشناس‌اند یا آنان که بازدیدکننده‌ی بیشتری دارند، می‌خواهم پیشنهاد ف.م.سخن عزیز را جامه‌ی عمل بپوشانند و به مدت یک هفته نام وبلاگ‌های خود را تغییر دهند. اکنون موضوع نه تنها دفاع از دو انسان بی‌گناه که دفاع از آبروی وبلاگستان و وبستان فارسی است. دوستان همت کنید. امروز و فردا شاید نوبت من و شما باشد.
نوشته‌ی پارسای عزیز را در نیز در همین زمینه بخوانید.

تولید دارویی كه خاطرات بد را از ذهن پاك می‌كند

2009-09-16T20:42:00.003+04:30

سایت جهان‌نیوز:
‌این دانشمندان معتقدند؛ می‌توانند دارویی بسازند كه خاطرات ناخوشایند و ناراحت كننده از آزارهای دوران كودكی گرفته تا از دست دادن یك عزیز را از ذهن انسان بزداید.
محققان انستیتو فردریك میشر در سوئیس آزمایشاتی را روی حیوانات آزمایشگاهی انجام دادند كه طی آن با كمك یك داروی آزمایشی توانستند تجربیات تلخ را از بخشی از مغز این حیوانات كه محل ذخیره خاطرات ترسناك بود، پاك كنند.
جوزف لی دوكس، پژوهشگر دانشگاه نیویورك در این باره می‌گوید كه مغز انسان را نیز می‌توان با شیوه مشابهی از خاطرات بد پاك كرد.
به علاوه می‌توان با دارو و روان درمانی، افكار خوب و بهتر را روی مغز انسانها بازنویسی كرد.
...پیشنهاد می‌شود در این طرح، از تجارب شکنجه‌گران عزیز کهریزگ (و امثال آن) استفاده شود. تا این تجارب هست چرا حیوانات زبان‌بسته را اذیت کنیم؟! پس رعایت حقوق حیوانات در این میان چه می‌شود؟!

خطبه‌های نماز جمعه 20 شهریور

2009-09-11T22:49:00.002+04:30

سخنان امروز رهبری کاملاً روشن و واضح بود: اگر طلحه و زبیر (موسوی و کروبی) همچنان به اقدامات خویش ادامه دهند، باید منتظر جنگ جمل باشند. انتخابات 22 خرداد هم قاعدتاً حکم همان شتر سرخ‌مو را پیدا می‌کند که بهانه‌ی آغاز جنگ جمل شد (جمل در زبان عرب به معنای شتر است. اگر تاریخ جنگ جمل را بخوانید این سخنان را بهتر خواهید فهمید). مانده بودم در این شبیه‌سازی، تکلیف عایشه چه می‌شود؟ دیدم تنها کسی که در جبهه‌ی اصلاحات هم سرشناس و سرآمد است و هم سابقه‌ی نزدیکی و حضور در قدرت دارد و در عین حال آنچنان بی‌عُرضه و بی‌جُربزه است که دیگران باید جور ندانم‌کاری‌ها و بی‌شهامتی‌های او را بکشند، سید محمد خاتمی است. مثلث طلحه و زبیر و عایشه بدین‌صورت کامل می‌شود! امیدوارم خاتمی‌چی‌ها (شیفتگان و شیدایان سید محمد خاتمی) از این سخنان چندان برآشفته و ناراحت نشوند. حضور دولت احمدی‌نژاد در رأس قدرت صد دلیل اگر داشته باشد، نود دلیلش عملکرد سید محمد خاتمی در دو دوره و عملکرد موسوی لاری در پایان ریاست‌جمهوری اوست.

خب خدا را شکر که تکلیف عایشه‌ی زمان (سید محمد خاتمی) هم در این میان روشن شد. دست‌کم امشب می‌توانم راحت سر به بالین بگذارم!

حکایت عبرت‌آموز شکنجه‌گر دکتر صلواتی

2009-09-07T23:06:00.002+04:30

حکایت عبرت‌آموز شکنجه‌گر دکتر صلواتی (از مبارزان پیشکسوت ایران و اصفهان در زمان شاه) را از زبان فرزند ارشدش، فرید صلواتی، بخوانید.
انسان واقعاً حیران می‌ماند از این عبرت‌های بسیار و عبرت‌گیرندگان اندک؛ شعبان جعفری را به یاد دارید که روز 28 مرداد در غربت مُرد؟! حکایت شکنجه‌گر دکتر صلواتی نیز روایتی دگر از سنت انتقام تاریخ است!

اگر جان را خدا داده است، چرا باید تو بستانی؟

2009-09-07T00:32:00.002+04:30

تفنگ‌ات را زمین بگذار
که من بیزارم از دیدار این خون‌بار ناهنجار
تفنگ دست تو يعنی زبان آتش و آهن!

من اما پيش ا‌ين اهریمنی ابزار بنيان‌کن،
ندارم جز زبانِ دل
دلی لبريز از مهر تو، ای با دوستی دشمن!

زبان آتش و آهن،
زبان خشم و خون‌ریزی است!
زبان قهر چنگیزی است!

بیا بنشین، بگو، بشنو سخن، شايد
فروغ آدمیت راه در قلب تو بگشاید!

برادر، ای برادر!
گر که می‌خوانی مرا، بنشين برادروار
تفنگ‌ات را زمین بگذار
تا از جسم تو
اين ديو انسان‌کش برون آيد.

تو از آيين انسانی چه می‌دانی؟
اگر جان را خدا داده است، چرا باید تو بستانی؟
چرا باید که با یک لحظه‌ غفلت اين برادر را
به خاک و خون بغلتانی؟

گرفتم در همه احوال حق گویی و حق جويی و حق با توست
ولی حق را، برادر جان،
به زور این زبان‌نافهم آتش‌بار،
نباید جُست!

اگر این بار شد وجدان خواب‌آلوده‌ات بیدار
تفنگ‌ات را زمین بگذار!

شعر از فریدون مشیری؛ اجرای آواز از محمدرضا شجریان

بُرش‌هایی از زندگی

2009-09-04T22:20:00.000+04:30

گفتم: یک «پایان تلخ» بهتر از یک «تلخی بی‌پایان» است.
سری به تأیید تکان داد و گفت: جایی باید تمام شد. تا تمام نشوی شروع نمی‌شوی.
آینه را سر جایش گذاشتم....

كودتای مخملی كار من است

2009-09-01T22:27:00.001+04:30

در كمال صحت و عقل و شعور
خالی از هرگونه جبر و ضرب و زور

می‌نمایم نزد مردم اعتراف
تا شوم از درد وجدانم معاف

عامل اخراج آدم از بهشت
كشتن هابیل و صدها كار زشت

عامل گمراهی فرزند نوح
سحر و جادو جمبل و احضار روح

جملگی از كارهای بنده است
ازخطای بندۀ شرمنده است

یوسف ِ یعقوب را در قعر چاه
من فرستادم بدون یك گناه

شمر هم در كربلا با امر من
كرد آن كاری كه لرزد جان و تن

نقشۀ من بود جنگ نهروان
خیلی خالی بود جای دوستان

طبق دستورات من میرزا رضا
كشت روزی ناصرالدین شاه را

دیر یاسین را خودم كردم خراب
تل زعتر را خودم بستم به آب

كودتای مخملی كار من است
قتل فرزند علی كار من است

حال با همكاری روباه پیر
كرده‌ام موجی به‌پا با نام «میر»

چون خوشم می‌آمد از رنگ چمن
سبز شد ناگاه رنگ موج من

واقعاً زندان مرا تغییر داد
گرچه وجدان‌درد اول گیر داد

هر خری در بند آدم می‌شود
از گناهانش یهو كم می‌شود

حال با این اعترافات قشنگ
می‌شوم از سرخوشی مست و ملنگ

***

گفت با «جاوید» زیدی ناقلا
كاش می‌كردند زندانی مرا

تا كه شاید یك كمی آدم شوم
صاحب هرچیز می‌خواهم شوم

محمد جاوید ۱۷ مرداد ۱۳۸۸

حمزه غالبی آزاد شد

2009-08-31T19:46:00.002+04:30

حمزه غالبی مسؤول شاخه‌ی جوانان ستاد میرحسین موسوی پس از تحمل 70 روز زندان انفرادی، سرانجام ساعتی پیش آزاد شد.
حمزه جان!
سبد سبد گل شقایق نثار استقامت و پایداری و سر فرود نیاوردن تو باد!
حمزه جان!
آزادیت مبارک!

اعتراف «صادقانه»

2009-08-30T07:34:00.002+04:30

لاریجانی درس کلام جدید را به کلاس نقد« قبض و بسط» تبدیل کرده بود. ابتدا می‌کوشید به دقّت نظرات سروش را شرح ‌دهد، سپس نقد خودش بر آن را می‌گفت. میان حاضران همه جور کسی بود. پس از چند جلسه از دانشجویان پرسید که چرا هر وقت نظرات دکتر سروش را توضیح می‌دهم همه ساکتند و کسی چیزی نمی‌پرسد ولی تا نظر خودم را می‌گویم، اشکال‌گرفتنها شروع می‌شود؟

هیچ کس جواب نداد. آخرش یکی از دانشجوهای نیشابوری که طلبه‌ای طنّاز و بانمک بود، ایستاد و با لهجه‌ی غلیظش گفت که:« حاج آقا ما مدنم وظیفه‌ما ایه که سروش ره رد کنم و واقعاً تمام تلاشمایه مکنم ولی حرفای او ره که شرح مدن، نمدنم چه راز و رمزی دره که به نظر ما منطقی مرسه امّا هر وخ شما نقدتا ره بیان مکنن، هرچی جلو خودما ره میگیرم، واز به نظر ما ایراددار میه».

همه زدند زیر خنده و شیخ صادق با تأسّف سر تکان داد.

برگرفته از وبلاگ ایمایان.

بخش‌های حذف شده بیانات رئیس جمهوری درباره کابینه دهم

2009-08-27T08:09:00.002+04:30

"…واقعیت این است که وزیر مثل هندوانه در بسته می‌ماند. البته بعضی‌ها را قبلا باز کردیم دیدیم سرخ‌اند، مثل آقای علی‌آبادی. طبیعی است که ما از این هندوانه سرخ استفاده کنیم. در مورد آقای اژه‌ای باید بگویم ایشان مثل لیمو شیرین بودند که البته تلخ شده باشد. چیزهای تلخ هم به مزاج ما سازگار نیست. طبیعی است که از ایشان استفاده نکنیم. آقای صفارهرندی از دوستان خوب من است. ایشان مثل خربزه بودند. شیرینی‌شان خوب بود اما ماجرا اینجا بود که گلوی ما را اذیت می‌کرد. تصمیم بر این شد که نباشند. آقای محصولی در وزارت کشور خدمات خیلی زیادی به ما کردند. مردم ما شاهد زحمات ایشان بودند. ایشان بسیار مردمی بود. حتی در انتخابات به تنهایی به جای همه مردم رای دادند. واقعیت اینجاست که ایشان که مشغله‌های زیادی بیرون دولت دارند. ایشان یک بازرگانند و باید کار تجاری خودشان را انجام دهند. دولت از پس تامین هزینه‌های ایشان بر نمی‌آمد. حتی من یکی جایی گفتم ایشان از فرط گرانی مثل آناناس می‌مانند. برای وزارت نفت ما خیلی فکر کردیم و به این تحلیل رسیدیم که قیمت نفت یک چیز جهانی است و ما در تعیین آن دخیل نیستیم. پس اساسا وزیر نفت کاره‌ای نیست. از بین همه گزینه‌های موجود، که واقعا تعدادشان هم زیاد بود نظر ما بر این بود که آقای میرکاظمی باشند. خوب سوابق ایشان در کابینه قبل نشان داد که ایشان زمانی که در وزارت بازرگانی بودند هیچ نقشی در بازار کشور نداشتند. حتی بعضی از دوستان در دولت از بس که ایشان در مساله بازار کشور بی‌خاصیت بودند به شوخی به ایشان می‌گفتند گلابی. کلی می‌خندیدیم. آقای مهندس سلیمانی هم در وزارت ارتباطات خیلی خوب عمل کردند. ایشان از مدیران باسابقه و برجسته کشورند. خدمات ایشان خصوصا در زمینه شفاف‌سازی ارتباطات مشترکین(شنود) خیلی کارآمد و ارزنده بود. اما یکی از دوستان می‌گفت ایشان مثل خیار می‌مانند. مزه خوبی دارند اما زیادیش باعث می‌شود آدم سردی می‌کند. این شد که بنا شد ایشان نباشند. آقای دکتر زاهدی هم از وزرای خوش‌نام دولت نهم بودند. بسیار مردم مدار و اهل خدمت. در یک کلمه ایشان مثل پرتقال می‌ماندند. اما در بین گزینه‌های پیشنهادی برای وزارت علوم آقای دانشجو همانطور که از نامشان هم پیداست با مسائل دانشگاه‌ها آشنایی بیشتری دارند. من حیث المجموع آقای دانشجو مثل پرتقال خونی می‌مانند. خواصیت‌های پرتقال معمولی را که دارند هیچ یک چیزهایی هم اضافه‌تر دارند. همه مردم می‌دانند آقای دکتر لنکرانی از مدیران بسیار خوب کشورند. اصلا من یک علاقه ویژه شخصی به ایشان دارم. در یک جا گفتم مثل هلو می‌ماند این آدم می‌خواهد بخورد ایشان را…"
(نشانی منبع)

رسانه می‌خواهیم چه‌کار؟

2009-08-25T21:01:00.002+04:30

وبلاگ شور و شر؛ نوشته‌های بهاره آروین:

رسانه می‌خواهیم که ثبت شویم؟ که انبوه مچ‌بندهای سبزمان را ببینیم؟ که فریادهای خشمگین اعتراض‌مان را بشنویم؟... رسانه می‌خواهیم که ثابت کنیم هستیم؟ که هی خودمان و دوروبری‌ها را تویش ببینم و دل‌مان گرم شود به همدیگر؟
خب این‌ها را که همین حالا هم داریم، تکنولوژی پیشرفت کرده است ناسلامتی، دیگر اینترنت را که نگرفته‌اند ازمان، ... دو سه تایی هم روزنامه و مجله‌ی دست‌وپا شکسته داریم که گهگاه به‌کارمان می‌آید برای آب ریختن به لانه‌ی مورچه‌ها؛ اصلا گیرم که این‌ها را هم بستند، اینترنت را هم کلا منحل کردند ... اگر این جنبش واقعا همان جنبش سبز معروف است باز هم راه خودش را پیدا می‌کند، آن دوشنبه‌ی معروف را یادتان هست که نه اینترنت بود نه موبایل و نه اس‌ام‌اس؟ یادتان هست چطور یک میلیون نفر آدم انگار همدیگر را بو کشیدند و آمدند کل انقلاب تا آزادی را قرق اعتراض‌شان کردند؟ می‌خواهم بگویم هدف از داشتن رسانه دلگرمی دادن به خودمان نیست، اثبات خودمان به خودمان نیست، فریاد کشیدن آن‌چه همه‌مان باور داریم در گوش همدیگر نیست، هدف از داشتن رسانه گویا تحت‌تاثیر قرار دادن افکار عمومی است، کدام افکار عمومی؟ همین‌جاست که دوباره باز دعواهای قدیمی آغاز می‌شود، شما تنها زمانی برای تحت‌تاثیر قرار دادن افکار عمومی تلاش خواهید کرد که باور داشته باشید خودتان و همراهان‌تان افکار عمومی نیستید، بپذیرید که اگر نگوییم بیشتر، لااقل به اندازه‌ی شما آدمیزاد ایرانی وجود دارد که با شما و جنبش‌تان همراه نیست، حرف شما را یا نمی‌شنود یا اگر هم دری به تخته بخورد و بنشیند پای مناظره‌های زمان انتخابات، باز حرف شما را نمی‌فهمد؛ اگر به حداقلی از این واقعیت‌ها باور داشته باشید آن‌وقت است که می‌نشینید عقل‌های‌تان را می‌گذارید روی هم ببینید چطور می‌توانید انبوه دیگران مخالف یا بی‌تفاوت را با خودتان و آرمان‌ها و اهداف و مطالبات و اصلا سیاست‌های مطلوب نظرتان همراه کنید یا به قول تئوریکِ جامعه‌شناسانه‌اش‌، حوزه‌ی سیاسی را نه از طریق دست‌یابی مستقیم به قدرت بلکه از طریق تحت‌تاثیر قرار دادن افکار عمومی متاثر کنید. راستش این انتخابات هرچه نداشت لااقل این مزیت بزرگ را داشت که اصلاح‌طلبی را از شکل ناکارآمد سیاسی‌اش، از قالب یک حزب و نیروی نیمه‌ سازمان‌یافته‌ی سیاسی که درصدد دست‌یابی به قدرت است، خارج کرد. این‌را قبلا هم گفته‌ام البته: این‌که چه تقلب شده باشد، چه نشده باشد، چه ما پیروز انتخابات بوده باشیم، چه نبوده باشیم، یک واقعیت با وضوح تمام آشکار است، این‌که امکان دسترسی ما به قدرت حاکم برای مدت نامحدودی مسدود شده است. لذا این‌که ما هی به انحای مختلف ناله و نفرین سر دهیم که ان‌شاءالله توی گلوی همه‌تان گیر کند حق و رایی را که از ما و میرحسین خورده‌اید، کمکی بهمان نمی‌کند. این‌که هی بر طبل عدم مشروعیت دولت فعلی بکوبیم و به خیال خودمان خودش و کابینه‌اش را کلهم اجمعین نادیده بگیریم هیچ کارکردی ندارد جز این‌که ما را به اپوزیسیون‌های حاشیه‌ای و بی‌خاصیتی شبیه می‌کند که سی سال است کل نظام جمهوری اسلامی را نامشروع می‌دانند و به خیال خودشان تابحال یک قدم هم کوتاه نیامده‌اند. به‌نظرم اصلی‌ترین تغییری که باید در رویکرد و شیوه‌ی اصلاح‌طلبی در پیش گرفت همین چشم‌پوشی از دست‌یابی به قدرت به عنوان هدف اصلی کنش‌گری سیاسی و جایگزین کردن آن با تلاش برای متاثر کردن حوزه‌ی سیاست از طریق تحت‌تاثیر قرار دادن افکار عمومی است. حالا اصلا این تحت‌تاثیر قرار دادن افکار عمومی یعنی چه؟ کمی تا قسمتی سوسول بازی نیست؟ در کشوری که غول بی‌شاخ و دم دولت بی‌شرمانه به هرجای زندگی خصوصی و عمومی من و شما دست‌درزای می‌کند، صحبت از تحت‌تاثیر قرار دادن افکار عمومی به یک شوخی بی‌مزه بیشتر شبیه نیست؟ بگذارید مثال می‌زنم در مطلب بعد.

چند وقت دیگر همین موقع‌ها!

2009-08-21T11:41:00.002+04:30

جراید: "مجوز انتشار کتاب «سیاست‌نامه» نوشته آقای خواجه نظام الملک طوسی فرزند حسن دارای سابقه همکاری با حکومت طاغوت لغو شد. این تصمیم در شورای نظارت بر چاپ کتاب به خاطر استفاده از عبارات موهن و همچنین اهانت به کابینه دولت دهم از جمله عبارت: «اگر می خواهی مملکتی را نابود کنی مردان کوچک را به کارهای بزرگ و بزرگان را به کارهای خرد بگمار» اتخاذ گردیده است. همچنین ابوالفضل بیهقی به خاطر انتشار داستان موهن «حسنک وزیر» به پرداخت جریمه نقدی محکوم شد." (نشانی منبع)

رسانه ملی، منافع ملی و توهم اکثريت

2009-08-20T07:55:00.002+04:30

نقد پارسا صائبی عزیز بر نوشته‌ای که درباره‌ی رسانه‌ی ملی نوشته بودم. در این باره باز هم خواهم نوشت. سپاس از پارسای عزیز و پاسخ‌هایش.

افزونه:
نامه‌ی مهدی کروبی به سید حسین شاهمرادی (برادر همسر یکی از ترانه موسوی‌ها):

وقتی که شما با بنده صحبت می کردید فرمودید که داماد جناب آقای حجت السلام والمسلمین حسینی هستید ، در همان زمان بنده در این فکر بودم که چه کسی تلفن و آدرس منزل شما را به نیروهای امنتیی و انتظامی داده است و از کجا آنها می دانند که خانواده شما عروسی در کانادا به نام ترانه موسوی دارد ، چرا که می دانستم شما خانواده ای دارید که از چهره های علمی هستند و در محافل سیاست نیز وارد نمی شوند ولی هنگامی که گفتید داماد جناب آقای حسینی هستید من متوجه موضوع شدم ودر همان جا به شما گفتم که حلقه مفقود شده را پیدا کردم ، چرا که من می دانستم جناب آقای طائب نیز داماد آقای حسینی است و به شما گفتم که باجناق آقای طائب هستید که تایید کردید . لذا متوجه شدم که آقای طائب یکی از طراحان نمایش ترانه موسوی است . شما بهتر می دانید که باجناق گرامی شما جناب آقای طائب که وارد این معرکه شده است در گذشته نیز سوابق و تجربیاتی از این قبیل در وزارت اطلاعات داشته اند ، چرا که رییس دولت وقت به خاطر همین رفتار وعملکردش بود که ایشان را از وزارت اطلاعات اخراج کرد .

آقای شاهمردای بردار عزیز من ، ما نمی توانیم جنایتی که در حق این مردم شده است را نادیده بگیریم و این خواست پروردگار بوده که این جنایات برملا شود تا عاملان ان مجازات گردند . شما که باید بهتر از هر کسی بدانید چه قضایایی رخ داده است. همین هفته ای که گذشت به دیدار سه خانواده ای رفتم که در این حوادث اخیر آسیب دیده اند . خانواده ای پسرشان کشته شده است و بنده از وضعیتی که بر آنها گذشته است بسیار متاسف شدم . به دیدار خانواده ای رفتم که زن جوانی در منزل داشتند که در این حوادث اخیر به شدت مورد ضرب و شتم قرار گرفته است که هنوز آثار کبودی بر صورت این زن پس از گذشت 60 روز از این حوادث نمایان بود و دست این زن نیز از چند ناحیه دچار شکستگی شده است و به گردنش آویزان است. همچنین به دیدار خانواده ای از سادات رفتم که جوان آنها در تخت بیماری افتاده بود که شکمش را سوراخ کرده و از این طریق به او غذا می دادند و یک چشمش را نیز تخلیه کرده اند و نابینا شده است و چشم دیگرش نیز در معرض نابینایی قرار دارد.

این جوان سرش پر از ساچمه است و چندین بار مورد جراحی قرار گرفته و مجددا نیز باید جراحی شود. وقتی این خانواده ها شرح می دادند که چگونه مورد آزاد و اذیت قرار گرفته اند من متاسف شدم از اینکه این اتفاقات تحت لوای نظام جمهوری اسلامی روی داده است . به نظر شما با دیدن این جنایات کسی می تواند سکوت کند ؟ برادر عزیزمن ما نمی توانیم به بهانه حفظ نظام حقایق را کتمان کنیم چرا که تاریخ بالاخره حقیقت را آشکار خواهد کرد . البته این را نیز می گویم که اکنون بنده برای جمع آوری رای جهت حضور در انتخابات ریاست جمهوری و یا گرفتن پست و مقامی به دنبال پیگیری حقوق مردم نیستم بلکه به عنوان فرزند انقلاب و سرباز کوچک این نظام قصد آن دارم تا از حقوق مردم دفاع کرده و به آنها بگویم که آنچه از سوی عده ای از عوامل خودسر و مسئولان بی تدبیر صورت می گیرد به کل نظام تعمیم نمی یابد.

میرحسین موسوی: مجرمان، ایادی حکومت بوده‌اند

2009-08-18T21:22:00.004+04:30

نامه‌ی میرحسین موسوی خطاب به مهدی کروبی

بسم الله الرحمن الرحيم

برادر گرامی،
حضرت حجت الاسلام و المسلمين کروبی

با سلام

جای تاسف است که در نظام اسلامی ما متصديان چندان بی‌طاقت شده‌اند که حتی تذکر را تاب نمی‌آورند. تذکر از سوی چه کسانی؟ از سوی برادرانشان، از سوی کسانی چون شما که عمرشان را صرف انقلاب و نظام اسلامی کرده‌اند.

نامه شما در مورد رفتارهای زشتی که در برخی بازداشتگاه‌ها با زندانيان صورت گرفته است، رسانه غيرملی و روزنامه‌های کودتاچيان را دستپاچه کرده است. اين همه دستپاچگی خبر از چه چيز می‌دهد؟ خبر از خبرهای وحشتناکی که ما هنوز اطلاعی از آنها نداريم. خبر از آنکه دروغ چون چرکی مسموم روز به روز دامنه خود را گسترش می‌دهد و به بهانه دفاع از «اصل نظام» غافلان را به حمايت از خود فرامی‌خواند و کسی نمی‌گويد که «اصل نظام» مردم‌اند و حکومت بخش کوچکی از نظام و دولت بخش کوچکی از حکومت و مجموعه افرادی که اين‌گونه رفتارهای غير انسانی را مرتکب شده‌اند تنها بخش کوچکی از کارگزاران اجرايی کشورند.

از کسانی که در زندان‌ها مورد تعدی و تجاوز قرار گرفته‌اند، می‌خواهند که چهار شاهد عادل با شرايط ويژه ارائه کنند. آيا آنان برای بازداشتن دست خود از گناه هم چهار شاهد می‌طلبند؟ اينهايی که مرتکب جرم شده‌اند، ايادی حکومت بوده‌اند. آيا حکومت علاقه ندارد بداند دستان او با مردم چه می‌کنند؟

سخن از دلجويی آسيب ديدگان حوادث اخير گفته می‌شود. به راستی اين آسيب‌ها چگونه التيام خواهد يافت، وقتی که منکر اصل وقوعشان می‌شوند و با تهديد و ارعاب ستم‌ديدگان را به سکوت و انصراف از تظلم وادار می‌کنند؟ دلجويی با پول و زور ممکن نيست بلکه با رسيدگی سريع، صريح و دقيق به دادخواهی آنها و خانواده‌هايشان ممکن است.

به راستی وظيفه ايمانی و انسانی يک روحانی انقلابی که با گزارش‌ها و مراجعات مکرر قربانيان چنين جناياتی روبه‌رو شده است، آيا جز کاری است که شما انجام داده‌ايد؟ انتظار از روحانيت اسلام آن است که در ابلاغ رسالت‌های الهی که بر دوش او قرار دارد، از خدا بترسد و از زورگويان و دروغ‌زنان و متجاوزان، از تهديدها و تضييق‌ها و از هيچ چيز ديگری جز خدا نترسد. در اين روزگار، کدام رسالت الهی سنگين‌تر از آن است که به صريح‌ترين لهجه، اسلام را از فجايعی که رخ داده است و رخ می‌دهد، تبرئه کنيم؟ اين رسالتی است که انجام آن جز از روحانيت متعهد بر نمی‌آيد، و اگر در انجام آن کوتاهی شود، نخستين گروهی که از بابت آن ملامت خواهند شد، آنان خواهند بود.

عجبا اگر کسانی به جای پرداختن به اين مسئوليت تاريخی، به راحتی بر روی آنچه انجام گرفته است چشم بپوشند، به صورتی که گويی انجام آن اعمال ناشايست بخشی از وظايف نيروهای امنيتی بوده است، و تنها گناه نابخشودنی و سزاوار واکنش، آگاه کردن مردم از اين فجايع است.

اينجانب به سهم خويش از شجاعت و تعهد شما تشکر می‌کنم و اميدوارم تلاش‌های شما با همصدايی ديگر استوانه‌‌های روحانيت مبارز تقويت شود.

برادر شما
ميرحسين موسوی
۲۷/۵/۸۸

جزئیات ماجرای ترانه موسوی

2009-08-16T23:21:00.002+04:30

مصاحبه‌ی جدید و خواندنی مهدی کروبی در ادامه‌ی نامه‌ی تکان‌دهنده‌ای که درباره‌ی آزار جنسی بازداشت‌شدگان حوادث پس از 22 خرداد خطاب به هاشمی رفسنجانی نوشت؛ کروبی در این مصاحبه به جزئیاتی از ماجرای ترانه موسوی اشاره و به وعده‌ی روز گذشته‌ی خود مبنی بر پاسخگویی به دین‌فروشان، عمل کرده است.

تشکیلات «راه سبز امید» را ایجاد می‌کنیم

2009-08-15T21:55:00.002+04:30

مهندس میر حسین موسوی بعدازظهر روز پنجشنبه گذشته در جمع گروهی از اعضای جامعه‌ی پزشکی که در محل انجمن اسلامی جامعه‌ی پزشکی ایران گرد آمده بودند، حاضر شد و با آنان دیدار کرد.

نامزد دهمین دوره انتخابات ریاست جمهوری در این دیدار به تشریح بخشی از ناگفته‌های روز انتخابات پرداخت و گفت: از چند روز قبل از 22 خرداد ستادهای ما با موج عظیمی از تماس‌های مردمی که حاکی از زمینه‌چینی گسترده برای تقلب در انتخابات بود و اطلاعات دقیقی در مورد تحرکات در دست انجام و سناریوهایی که برای روز انتخابات و بعد از آن طراحی شده است، مواجه شد؛ به صورتی که در شب انتخابات مجبور به صدور اطلاعیه‌ای برای فراخواندن مردم به خوش‌بینی نسبت به مجریان و پرهیز از قصاص قبل از جنایت شدیم. اما آنچه در فردای آن شب دیدیم، عبارت از به اجرا درآمدن پیش‌بینی‌های ارائه شده به ما، یکی پس از دیگری، و قرائن بی‌شماری بود که سلامت جریان حوادث را زیر سؤال می‌برد. آری، تعلیمات اسلامی ما را ملزم می‌کند که نسبت به اعمال مؤمنین با حسن ظن برخورد کنیم، اما همین تعلیمات به ما اجازه نمی‌‌دهد که به دروغ تن دهیم.

مهندس موسوی در ادامه‌ی صحبت خود به حوادث روز انتخابات پرداخت و گفت: با تمام این احوال، ما در ابتدا فکر کردیم که شاید آنچه شاهد آن هستیم، ناشی از سوء تدبیر است. برای همین خود من تلاش کردم با مسئولان کشور تماس بگیرم و همان روز دو بار با رئیس قوه قضائیه، دو بار با دادستان کل کشور، دو بار با رئیس مجلس و چهار بار با بیت رهبری موضوع را مطرح کردم. علاوه بر این گروهی از طرف ستاد به دیدار وزیر کشور رفتند تا نگرانی‌های مردم را منتقل کنند و عجیب بود که وزیر کشور در حالی که در آن روز قاعدتا تنها کارش باید رسیدگی به مسائل مربوط به انتخابات باشد، پس از مدت زیادی معطل کردن افراد اعزام شده، به آنان وقت ملاقات نداد. اینها قرائنی بود که یکی پس از دیگری انباشته می‌شد تا اینکه از عصر روز 22 خرداد، حمله به ستادهای انتخاباتی اینجانب آغاز شد و سپس به ستاد مرکزی و سایر ستادها در سطح کشور گسترش یافت و مشخص شد که طرح و برنامه‌ای برای تقلب در انتخابات وجود دارد.
(متن کامل گزارش این دیدار)

مصاحبه‌ی حسین کروبی فرزند مهدی کروبی و اعلام آمادگی 200 تن از دوستان حمزه غالبی برای روزه‌ی سیاسی را هم از دست ندهید.

نامه‌ی تکان‌دهنده‌ی مهدی کروبی به هاشمی رفسنجانی

2009-08-09T23:19:00.002+04:30

حضور محترم آیت‌الله هاشمی‌رفسنجانی
ریاست محترم مجلس خبرگان رهبری
با سلام و احترام

بعد از برگزاری انتخابات دهمین دوره ریاست‌جمهوری، حوادث تلخی به وجود آمد كه به طور مفصل در خصوص آن، هم از سوی جنابعالی، هم از سوی افراد، گروه‌ها و رسانه‌های مختلف به آن پرداخته شد.
از دستگیری‌های بی‌حساب و كتاب، از ضرب و شتم و وارد كردن جراحات تا شهادت فرزندان این كشور، از حمله به خانه‌های مردم تا فاجعه خونین كوی دانشگاه و برخوردهای خشن و وحشت‌انگیز حتی با خانم‌ها در سطح خیابان‌های شهر- كه تاكنون سابقه نداشته است- رخ داد كه بسیار قابل تامل و پیگیری است. آنچه در این میان مطرح است در خصوص برخی از رفتارهای شناعت‌آمیز است كه اگر به طور متواتر از افراد مختلف كه در روزهای اخیر آزاد شده‌اند، نشنیده بودم، باورشان حداقل برای من و شما كه در طول قریب به نیم قرن سردی و گرمی روزگار را چشیده‌ایم سخت بود.
از برخوردهای خشن و بی‌محابا، بر سر مردم باتوم را خرد كردن، آنچنان كه بعد از گذشت قریب به 40 روز همچنان اوضاعشان غیرعادی است و عوارض آن روی بدنشان قابل مشاهده است.
هتاكی و ابراز دشنام و فحاشی ركیك به افراد و نثار نوامیس بازداشت‌شدگان و مردمی كه برای نماز جمعه آمده بودند صورت گرفت. رفتارهایی كه در فرهنگ دینی و اسلامی هیچ یك از گروه‌ها جایی ندارد و نشان‌دهنده آن است كه افرادی برای این كار استخدام شده‌اند كه حتی با اصول بدیهی اسلام آشنایی ندارند و البته شایعاتی نیز مطرح شده كه فعلا به آن نمی‌پردازم.
احتمالا همانطور كه مطلع هستید در این خصوص چندی پیش نامه‌ای خطاب به ریاست محترم قوه قضائیه ارسال كردم و جمعه هفته جاری همین نكات را به وزیر معزول اطلاعات یادآور شدم كه روز شنبه در مطبوعات منتشر شد.
اما موضوعی را شنیده‌ام كه هنوز از آن بر خود می‌لرزم. در دو روز اخیر كه این خبر را شنیده‌ام خواب از سرم ربوده شده است. حدود ساعت دو كه خود را برای خواب آماده می‌كردم. به بسترم رفتم ولی خدا شاهد است كه بدون ذره‌ای مبالغه، خوابم نبرد، تا ساعت 4 بامداد كه مجددا بلند شدم كمی قرآن خواندم، دوش گرفتم تا آب كمی آرامم كند، حتی نماز صبح را نیز خواندم و تا نزدیكی‌های طلوع آفتاب خوابم نبرد.
افرادی این مطالب را به من گفته‌اند كه دارای پست‌های حساس در این كشور بوده‌اند. نیروهای نام و نشان داری كه تعدادی از آنها نیز از رزمندگان دفاع مقدس بوده‌اند. این افراد اظهار داشته‌اند، اتفاقی در زندان‌ها رخ داده است كه چنانچه حتی اگر یك مورد نیز صدق داشته باشد، فاجعه‌ای است برای جمهوری اسلامی كه تاریخ درخشان و سپید روحانیت تشیع را تبدیل به ماجرای سیاه و ننگین می‌كند كه روی بسیاری از حكومت‌های دیكتاتور از جمله رژیم ستمشاهی را سفید خواهد كرد.
گمان نمی‌كنم زندانیان دوران 15 ساله مبارزات قبل از انقلاب كه از افراد توده گرفته تا گروه‌های مسلح مبارز التقاطی تا اعضای نهضت آزادی و موتلفه و حزب ملل اسلامی كه در زندان با هم زندگی كرده‌اند، دیده یا شنیده باشند.
اینجانب این مطالب را برای شما می‌نویسم و مصرانه می‌خواهم روی این قضیه اقدام و به صورتی كه صلاح می‌دانید با حضرت آیت‌الله خامنه‌ای مطرح فرمایید و با جدیت پیگیر شود تا روشن گردد اگر چنین اتفاقی نیفتاده كه ان‌شاءالله هم نیست و بعید می‌دانم باشد، اعلام شود، چرا كه در همین جامعه امروز و توسط خود بچه‌های بازداشتی در رسانه‌ها و سایت‌ها در حال مطرح شدن است و معلوم نیست آیندگان چه قضاوتی با شاخ و برگ دادن آن خواهند كرد. همچنان كه جمهوری اسلامی و روحانیت مظلوم نیز مسوول آن شناخته خواهند شد. اگر هم خدای ناكرده رخ داده باشد، سریع با عوامل آن در هر جایگاهی برخورد و اعلام شود تا در شرایط فعلی كه بازار شایعات داغ است، فرصت به فرصت‌طلبان داده نشود، همچنان كه لازم است ترتیبی اتخاذ گردد تا این اقدام از سوی هیاتی عالیرتبه صورت گیرد تا افراد مورد بحث جرات بیان حقایق را داشته باشند چرا كه شنیده‌ام تهدید شده‌اند كه اگر مطلبی در این خصوص بیان نمایند، نابود خواهند شد.
جناب آقای هاشمی
اینجانب به خاطر اسلام و در رأس آن امام راحل و این همه فداكاری‌ها و شهادت‌ها و به قصد قربت الی الله، به‌رغم آنكه در شأن من نیز نمی‌باشد و به رغم همه مشغله‌ها و گرفتاری‌ها و به‌رغم آنكه می‌دانم به حیثیت اینجانب لطمه خواهد خورد، آماده‌ام مسوولیت تحقیق و بررسی جهت تعیین صحت و سقم این حوادث و اخبار رسیده را بر عهده گیرم و تعهد شرعی می‌نمایم بدون حب و بغض و با رعایت كمال انصاف به بررسی و ارائه گزارش بپردازم.
اما موضوع مطرح شده از این قرار است:
عده‌ای از افراد بازداشت‌شده مطرح نموده‌اند كه برخی افراد با دختران بازداشتی با شدتی تجاوز نموده‌اند كه منجر به ایجاد جراحات و پارگی در سیستم تناسلی آنان گردیده است. از سوی دیگر افرادی به پسرهای جوان زندانی با حالتی وحشیانه تجاوز كرده‌اند به طوری‌كه برخی دچار افسردگی و مشكلات جدی روحی و جسمی گردیده‌اند و در كنج خانه‌های خود خزیده‌اند.
با توجه به اهمیت مساله انتظار است این اقدام توسط هیاتی بی‌غرض و شفاف از طرف رئیس مجلس خبرگان رهبری مورد بررسی و پیگیری تا حصول نتیجه قرار گیرد. تا درسی برای آیندگان شود و فرصت به اراذل و اوباشی از این دست ندهد تا آبروی نظام و امام و جمهوری‌اسلامی را بر باد ندهند و خدمات هزار ساله روحانیت را مخدوش نمایند. به عنوان آخرین مطلب نیز یادآور می‌شوم از این نامه دو نسخه تهیه گردیده كه یكی مهر و موم شده برای جنابعالی ارسال و دیگری نزد بنده قرار دارد.
با آرزوی توفیق
مهدی كروبی

(نشانی)

از گوشه و کنار وبلاگ‌شهر

2009-08-08T21:28:00.003+04:30

1) متن کامل سخنرانی محسن کدیور در مجلس چهلم شهدای جنبش سبز مردم ایران: نشانی؛ اگر علاقه‌مندید فایل تصویری یا صوتی سخنرانی محسن کدیور را ببینید یا بشنوید می‌توانید نشانی آنها را در اینجا بیابید.

2) آنچه می‌خوانید واقعیت است نه حکایت! نشانی.

3) تکذیب خبر شهادت علیرضا توسلی، نوجوان 12 ساله‌ای که گفته می‌شد در مراسم چهلم شهدای جنبش سبز مردم ایران در بهشت زهرا بر اثر اصابت ضربه‌ی باتوم به سرش جان باخته است: نشانی.

خبرهایی از اوین؛ مقاومت حمزه غالبی در برابر فشارها

2009-08-07T14:11:00.004+04:30

شنیده شده که فشارها در زندان اوین بر حمزه غالبی، رئیس ستاد جوانان میرحسین موسوی، زیاد شده است، اما وی همچنان در حال مقاومت است.

به گزارش موج سبز آزادی، حمزه غالبی که مسؤول ستاد جوانان میرحسین موسوی در انتخابات ریاست‌جمهوری بود، چند روز پس از کودتای انتخاباتی بازداشت و به زندان اوین منتقل شد. اما او تا کنون در مقابل درخواست‌های غیرقانونی بازجویان و هرگونه نوشتن اعتراف یا پر کردن فیلم، مقاومت کرده است.

گفتنی است دیروز 100 نفر از دوستان مهندس حمزه غالبی که اکثریت آنها از فعالان سیاسی، اجتماعی، دانشجویی و وبلاگ‌نویسان کشور هستند، با نوشتن نامه‌ای خطاب به رئیس قوه قضاییه خواستار آزادی وی شدند.

آدرس خروجی فید وبلاگ پیام ایرانیان

2009-08-05T21:49:00.001+04:30

چندین نفر از دوستان عزیز ایمیل فرستاده‌اند یا در بخش نظرات نوشته‌اند که خروجی فید وبلاگ درست کار نمی‌کند. من موضوع را بررسی کردم اما به‌ظاهر همه چیز درست است؛ به همین دلیل آدرس خروجی فید وبلاگ پیام ایرانیان و نیز بخش نیم‌نگاه را زیر لوگوی وبلاگ، جایی که پیش چشم باشد اضافه کردم. دوستان عزیزی که قصد دارند لینک وبلاگ را به گوگل‌خوان خود اضافه کنند، لطفاً از این آدرس(ها) استفاده کنند.

به قول ملاحسنی در کانادا، بگذارید به حساب دوری سه ساله از وبلاگستان!

پیام محمد عطریانفر خظاب به همه‌ی ما

2009-08-04T00:09:00.003+04:30

افزونه:
نیما نامداری در سوگ شهادت دایی کوچک خود، عزادار شده است.
نیمای عزیز! ما را نیز در غم بی‌پایان این مصیبت بزرگ شریک بدان. در این شرایط تنها می‌توانم بُغضم را فروبخورم؛ دندان‌هایم را به‌هم بسایم و سعی کنم با آرامش به تو تسلیت بگویم.

بیانیه‌ی شماره 10 میرحسین موسوی

2009-08-02T22:30:00.003+04:30

بسم الله الرحمن الرحیم

می‌گویند فرزندان انقلاب در دادگاهی که دیروز تشکیل شده بود به ارتباط با بیگانه و برنامه‌ریزی برای ساقط کردن نظام جمهوری اسلامی اعتراف کرده‌اند. اینجانب در سخنان آنان دقیق شدم و در حقیقت آن چنین چیزی نیافتم، بلکه شنیدم که با ناله‌ای عمیق از سرگذشت دردناک خود در این پنجاه روز می گفتند؛ انسان‌هایی له شده که ممکن بود به هرچیز دیگری هم که به آن الزام شود اقرار کنند به راستی چه چیز دیگری جز داستان رنج‌هایی که کشیده‌اند ممکن است بگویند. می‌گفتند محسن روح‌الامینی حق داشت که شهید شد. می گفتند که اگر 50 روز ایستادگی نکرده بودیم این نمایش هفته‌ها پیش برگزار می‌شد. می‌‌گفتند هرچه را که به آنان می‌گفتند تا گفته باشند که اینها حرف‌های ما نیست.
دندان شکنجه‌گران واعتراف‌گیران دیگر به استخوان مردم رسیده است تا جایی که اینک از میان کسانی قربانی می‌گیرند که خدمات بزرگ به کشور و نظام در کارنامه دارند و به تهدید دیگرانی سرگرمند که در نشو و نمای این نهضت و تاسیس نظام برخاسته‌ از آن برجسته‌ترین نقش‌ها را بر عهده داشته‌اند. آیا کسانی را که آرزوی شهادت در راه نورانی انقلاب اسلامی داشته‌اند به چیزی کمتر از آن تهدید می‌کنید؟ یا پس از به مسلخ بردن جمهوریت نظام، اسلامیت و آبروی آن را هم با این بی‌آبرویی‌ها هدف گرفته‌اید؟ تنها داوری قطعی وجدان بشری از مشاهدة دادگاه‌هایی اینچنین فرمایشی سقوط اخلاقی و بی‌اعتباری صحنه‌گردانان آن است.
صحنه‌هایی که دیدیم و دیدید جز تدارکی ناشیانه برای شروع به کار دولت دهم نیست. از دادگاهی که همه چیزش تقلبی است انتظار دارند عدم وقوع تقلب در انتخابات را اثبات کند. اگر شما اهل تقلب نیستید آن را در رعایت ظواهر اولیه یک دادرسی قضایی به نمایش بگذارید. با دادخواستی سخیف با طرح مطالبی بی‌ربط، با استناد به کتاب‌هایی که به خروار خمیر می‌شوند، با تکیه بر گزارش خبرنگارانی که نامشان را هم کسی نشنیده است و با استناد به اعتراف‌هایی که رنگ شکنجه‌های قرون وسطایی از آن هویداست انتظار دارند ملت را به چه چیز قانع کنند؟ آیا نخوانده‌اند که پیامبر اکرم (ص) فرمود برای کسی که بعد از شکنجه اقرار کند حدی نیست یا کسی که در زندان یا قید و بند باشد و او را تهدید کرده باشند اقراری برای او نیست (الغدیر جلد ششم).
مردم ما با فرزندان خود که دیشب پس از 50 روز بی‌خبری چهرةشان را دیدند احساس همدردی می‌کنند. برادران ما! غمگین نباشید. بدانید که مردم وضعیت شما را درک می‌کنند و می‌دانند که حفظ جان شما واجب‌تر از هر چیز دیگر است. زود خواهد بود که ملت محاکمه مرتکبین این فجایع را شاهد باشد و بازجویان و شکنجه‌گرانی که این‌گونه با جان و آبروی او بازی می‌کنند بشناسد.
وَلَوْ یُؤَاخِذُ اللّهُ النَّاسَ بِظُلْمِهِم مَّا تَرَکَ عَلَیْهَا مِن دَآبَّةٍ وَلَکِن یُؤَخِّرُهُمْ إلَى أَجَلٍ مُّسَمًّى فَإِذَا جَاء أَجَلُهُمْ لاَ یَسْتَأْخِرُونَ سَاعَةً وَلاَ یَسْتَقْدِمُونَ
و اگر خداوند مردم را به [سزاى] ستمشان مؤاخذه مى‏کرد جنبنده‏اى بر روى زمین باقى نمى‏گذاشت لیکن [کیفر] آنان را تا وقتى معین بازپس مى‏اندازد و چون اجلشان فرا رسد ساعتى آن را پس و پیش نمى‏توانند افکنند

میرحسین موسوی

اعترافات تلویزیونی و خوشحالی همه

2009-08-02T01:11:00.001+04:30

وب‌نوشت محمدعلی ابطحی؛ یک سال قبل:
یک وقتی یکی از منبری‌های معروف از شهرستان خودش آمده بود مشهد و آنجا اقامت گزیده بود و منبر می‌رفت و حسابی منبرش مورد استقبال قرار گرفته بود. همه تعجب کرده بودند. یک روز خودش می‌گفت رمز موفقیت من این است که جوری حرف می‌زنم که مردم از صحبت‌های من یک جور برداشت کنند و حکومت یک جور دیگر و هر دو راضی باشند. حالا در مورد اعترافات تلویزیونی هم ماجرا از همین قرار است. همه خوشحالند. حکومت تصور می‌کند که مردم قانع شده‌اند و خوشحال است. زندانیان خوشحالند که زمینه‌ی آزادی‌شان فراهم می‌شود و نیز می‌دانند که بعد از آزادی حرف‌های دیگری می‌زنند. مردم هم می‌دانند که این اعترافات در زندان بوده و طبعاً از روی اجبار. خلاصه همه خوشحالند. این هم نگاه مثبت به این پدیده ی منفی اعترافات داخل زندان.

واکنش هاشمی رفسنجانی به اعترافات دروغین و رسوا:
اظهارات یكی از بازداشت‌شدگان اخیر در خصوص هم قسم‌شدن آیت‌الله هاشمی رفسنجانی با آقایان خاتمی و موسوی در جهت پشتیبانی از همدیگر، از اساس كذب محض است و معلوم نیست در چه شرایط و ملاحظاتی بیان شده است.... ان‌شاءالله همه‌ی ما در بیان مطالب و همچنین اعتراف گرفتن از بازداشت‌شدگان اخیر برای خوشایند یك جریان خاص، اصل و اساس نظام را زیر سوال نبریم.

لطف دژخیم

2009-07-28T23:30:00.005+04:30

برای آنانکه تاریخ انقلاب اسلامی را مطالعه کرده‌اند، دکتر فضل‌الله صلواتی نامی آشناست. او از جمله پیشقراولان و طلایه‌داران نهضت مبارزه با رژیم شاهنشاهی در اوج سال‌های خفقان و ناامیدی و یکی از مظاهر مقاومت ستودنی در برابر شکنجه‌های وحشتناک و خوف‌انگیز زندان‌های محمدرضا شاه است. آخرین بار که او را ملاقات کردم زمانی بود که در روزهای پیش از انتخابات، برای بدرقه‌ی مهندس میرحسین موسوی به فرودگاه اصفهان رفته بودم. امیدوارم بیماری ایشان هر چه زودتر بهبود یابد و سرزنده‌تر از قبل در جمع دوستان و دوستدارانش حضور یابد.
شعر زیر یادگاری است از آن روزها؛ یادآور زندان پادگان اصفهان در آذرماه 1352 خورشیدی

دیروز
وقت ظهر
یک دفعه باز شد در سلول تنگ و تار
دژخیم بر خلاف همیشه، با لطف و مرحمت، پرسید حال من
آرام گفت:
زندانی عزیز، در بندیِ خموش و فداکار و خوب من
دانی که دوست می دارمت؟
من معدن سخاوت و لطف و محبتم!!!
من کان مهر و دوستی و صفا و کرامتم!!!
از صبح تا کنون، همه جا را قدم زدم
در گوشه و کنار، در شهر و روستا
این تازیانه را برایت خریده‌ام
زیباست، نه؟!
جالب و سر سخت و محکم است
آرام و بی‌صداست. پیوسته من به فکر توام، دوست دارمت
امید هست که عاقل و با فهم بینمت
دستور داده‌ام که نگهبان و پاسدار
هر روز جامه‌ی خود را عوض کنند
کفش تمیز جمله به پاهای خود کنند
فرموده‌ام که بیشتر از روزهای پیش
تحویلشان دهند خشاب و گلوله را
گفتم تفنگ‌ها و مسلسل‌ها را
روغن زنند و صیقلی و پاکشان کنند
از بهر آنکه فکر تو آسوده‌تر شود
دستور داده‌ام که همه سطح بام را، با سیم خاردار بپوشانند
گفتم که دستبند تو را صیقلی دهند
گفتم پیاز هم بدهندت کنار نان، گفتم که عکس هم بگذارند در اطاق
بر تو نشان دهند ز دور آفتاب را، باید سپاس این همه لطف ما کنی!!!
زندانی عزیز!
گر سایه محبت ما بر سرت نبود، شاید که ضمن راه پای تو می‌شکست
شاید که زیر چرخ ترن خرد می‌شدی، زیر اتومبیل و یا زیر پای فیل
مرگ تو می رسید
یا آنکه می‌گرفت سگ هار پای تو
از پشت بام، و یا از فراز کوه،
گشتی تو واژگون، یا آنکه در میان یکی چاه، سرنگون
یا در خروش و جوشش امواج پر خطر، دریای بیکران، تو غرق گشته
و یا سوء قصدها، می‌شد ز ناحیه‌ی ناشناس‌ها.
زندانی عزیز!
از لطف ماست که دائم کشی نفس!
از مهر ماست که تو آب می‌خوری!
این از گذشت ماست که نان بر تو می‌دهند
ما مظهر عدالت و انصاف و قدرتیم!
ما معدن سخاوت و مهر و مروتیم!!!
بخشش ز ما بخواه، تقاضای عفو کن
دیگر مکن لجاجت و یکدندگی بس است
مردانگی، فتوت و بخشندگی ز ماست
خوش باش، ای عزیز
که امروز عید ماست

يه توپولف دارم كه روسي يه

2009-07-26T23:07:00.005+04:30

امروز جوانگرایی، غنی‌سازی و نخبه‌گرایی در مملكت، هیات دولت و باقی جاها را به شما ثابت می‌كنیم؛ ‌خواهر رجب، 6 ساله، از یكی از شهرهای داخلی ایران، شعری گفته و برای ما فرستاده است كه آن را برای شما عینا چاپ می‌كنیم. البته چند توضیح داخل پرانتز را كارشناسان ارشد ما اضافه كرده‌اند.

سرود بین‌المللی
یه توپولف دارم كه روسی یه
سرخ و سفید و آبی یه
(در اینجا می‌بینید كه در تاریخ ادبیات عامیانه، رد پای روس‌ها كاملا مشهود است و در این شعر به رنگ پرچم روسیه كه سرخ و آبی و سفید است، اشاره مستقیم شده است.)
هر دفعه می‌خوره زمین
40، 50 تا ایرانی فدا می‌شن
نمی‌دونی تا كجا می‌رن
تا سیاست‌خارجی بالا می‌رن
(الف- در اینجا شاعر یا همان خواهر رجب، اشاره ظریفی به سقوط هواپیما و عروج ناخواسته ایرانی‌ها توسط تلاش شبانه‌روزی برادران دلسوز و زحمتكش روسی می‌كند. در كل روس‌ها همیشه در فكر رهایی ما از بند مادیات و پیوستن به آرامش ابدی هستند!
ب- شاعر در این بیت به صورت تخمینی به آمار 40، 50 نفره سقوط هواپیما اشاره می‌كند، كه البته بین دانشمندان و هیات دولت در این‌باره اختلاف است.
پ- همچنین شاعر اشاره بسیار نازكی كرده است به نزدیكی بیش از حد و خارج از عرف روابط ایران و روسیه كه هر دفعه منجر به زمین گرم نشستن ایرانیان و باقی چیزها شده است.
ت- شاعر همچنین اوج موفقیت سیاست خارجی مملكت را تا خیلی خیلی بالا در نظر می‌گیرد. یعنی تا جایی كه روح شما، بعد از مرگ، در آنجا به پرواز در می‌آید، احتمالا در حریم هوایی روسیه!)
من این هواپیما رو نداشتم
نفتام رو مفت فروختم
(خواهر رجب، كه 6 سال بیشترش نیست، در این بیت به صورت رمز و اشاره می‌گوید: من این هواپیما رو نداشتم / نفتام رو مفت فروختم! در معنای این بیت بین شعرشناسان و آقا لاریجانی و آقا ولایتی و آقا متكی و اینا اختلاف شدیدی می‌باشد.)
پوتین بهم عیدی داد
شمارشگر روسی داد
از خزر یه‌عباسی داد
(الف- شاعر در نهایت نتیجه‌گیری می‌كند كه ما تحریم هستیم و آمریكا و اتحادیه اروپا بد هستند اما روسیه خیلی هم مهربان است كه به ما تبریك می‌گوید و به ما دست می‌دهد. برای همین عمو پوتین و آقا مدودف و اینا در كل خیلی قشنگ می‌زنند.
ب- خواهر رجب در این بیت، به مسائل اخیر ایران، انتخابات، روسیه و شمارش آرا اشاره كرده است.
پ- خواهر رجب همچنین سهم یك‌عباسی ایران از دریای خزر را همین‌طوری الكی پیش كشیده است، كه این موضوع به ما وباقی ایرانی‌ها مربوط نیست!)

این شعر را خواهر رجب برای ما فرستاده بود. آفرین دخترم. شعر خیلی خوب می‌گویی اما هنوز به وزن‌های هجایی زیاد آشنایی نداری. بیشتر شعر بگو و كمتر روزنامه بخوان تا بعدا بتوانی سخنگوی دولت شوی. اگر دوست داری شعر زیاد بخوان و كتاب كم بخوان تا بعدا بتوانی وزیر كشوری چیزی شوی. در كل خیلی استعداد داری، باز هم شعر بفرست. آفرین.

پوریا عالمی

برگرفته از روزنامه‌ی اعتماد ملی؛ نشانی

گفت‌وگو با مرتضی مردیها

2007-10-26T22:32:00.000+03:30

فایده‌گرایی بدیل ندارد

لیبرالیسم بنا را بر یک برداشت واقع‌بینانه از انسان می‌گذارد. اما این به معنای تسلیم مطلق در مقابل آن چیزی که وجود دارد، و فراغت از فرصت و امکان تعالی نیست. اما البته در بحث هدایت اخلاقی انسان‌ها باید انتظاراتمان محدود باشد. باید فرض کرد انسان‌ها، شاید حتی در درازمدت هم، بنیاناً زیر و زبر نمی‌شوند. ما نمی‌توانیم دنیایی تصور کنیم که انسان‌ها به قدری که برای خود و نزدیکان خود دلواپس هستند برای دیگران هم باشند. در واقع یا انسان یا جهان باید قلب ماهیت شود تا چنین اتفاقی بیفتد. حتی آن کسانی هم که نمونه‌های استثنایی تاریخی محسوب می‌شدند دقیق‌تر که نگاه کنید می‌بینید بعضی از خصوصیات خودخواهی که مشهورتر است را نداشتند و در عوض بعضی دیگر را داشتند. [متن كامل گفت‌وگوی روزنامه‌ی اعتماد با مرتضی مردیها]

من کيستم

2007-09-09T21:43:00.000+03:30

به قلم بلقیس سلیمانی (روزنامه‌ی اعتماد)

من «دوشیزه مکرمه» هستم، وقتی زن‌ها روی سرم قند می‌سابند و همزمان قند توی دلم آب می‌شود. من «مرحومه مغفوره» هستم، وقتی زیر یک سنگ سیاه گرانیت قشنگ خوابیده‌ام و احتمالاً هیچ خوابی نمی‌بینم. من «والده مکرمه» هستم، وقتی اعضای هیأت مدیره شرکت پسرم برای خودشیرینی بیست آگهی تسلیت در بیست روزنامه معتبر چاپ می‌کنند.

من «همسری مهربان و مادری فداکار» هستم، وقتی شوهرم برای اثبات وفاداری‌اش- البته تا چهلم- آگهی وفات مرا در صفحه ‌اول پرتیراژترین روزنامه شهر به چاپ می‌رساند. من «زوجه» هستم، وقتی شوهرم پس از چهار سال و دو ماه و سه روز به حکم قاضی دادگاه خانواده قبول می‌کند به من و دختر شش ساله‌ام ماهیانه بیست و پنج هزار تومان فقط، بدهد. من «سرپرست خانوار» هستم، وقتی شوهرم چهار سال پیش با کامیون قراضه‌اش از گردنه حیران رد نشد و برای همیشه در ته دره خوابید.

من «خوشگله» هستم، وقتی پسرهای جوان محله زیر تیر چراغ برق وقت‌شان را بیهوده می‌گذرانند.

من «مجید» هستم، وقتی در ایستگاه چراغ برق، اتوبوس خط واحد می‌ایستد و شوهرم مرا از پیاده‌رو مقابل صدا می‌زند.

من «ضعیفه» هستم، وقتی ریش‌سفیدهای فامیل می‌خواهند از برادر بزرگم حق ارثم را بگیرند.

من «...» هستم، وقتی مادر، من و خواهرهایم را سرشماری می‌کند و به غریبه می‌گوید «هفت ...» دارد؛ دا برکت بدهد. من «بی‌بی» هستم، وقتی تبدیل به یک شیء آرکائیک می‌شوم و نوه و نتیجه‌هایم تیک‌تیک از من عکس می‌گیرند.

من «مامی» هستم، وقتی دختر نوجوانم در جشن تولد دوستش دروغ‌پردازی می‌کند. من «مادر» هستم، وقتی مورد شماتت همسرم قرار می‌گیرم؛ آن روز به یک مهمانی زنانه رفته بودم و غذای بچه‌ها را درست نکرده بودم.

من «زنیکه» هستم، وقتی مرد همسایه، تذکرم را در خصوص درست گذاشتن ماشینش در پارکینگ می‌شنود.

من «مامانی» هستم، وقتی بچه هایم خرم می‌کنند تا خلاف‌هایشان را به پدرشان نگویم.

من «ننه» هستم، وقتی شلیته می‌پوشم و چارقدم را با سنجاق زیر گلویم محکم می‌کنم. نوه‌ام خجالت می‌کشد به دوستانش بگوید من مادربزرگش هستم... به آنها می‌گوید من خدمتکار پیر مادرش هستم.

من «یک کدبانوی تمام عیار» هستم، وقتی شوهرم آروغ‌های بودار می‌زند و کمربندش را روی شکم برآمده‌اش جابه‌جا می‌کند. دوستانم وقتی می‌خواهند به من بگویند «گه»؛ محترمانه می‌گویند «علیا مخدره». من «بانو» هستم، وقتی از مرز پنجاه سالگی گذشته‌ام و هیچ مردی دلش نمی‌خواهد وقتش را با من تلف بکند.

من در ماه ‌اول عروسی‌ام، «خانم کوچولو، عروسک، ملوسک، خانمی، عزیزم، عشق من، پیشی، قشنگم، عسلم، ویتامین و...» هستم. من در فریادهای شبانه شوهرم، وقتی دیر به خانه می‌آید، چند تار موی زنانه روی یقه کتش است و دهانش بوی سگ مرده می‌دهد، «سلیطه» هستم. من در ادبیات دیرپای این کهن بوم و بر، «دلیله محتاله، نفس محیله مکاره، مار، ابلیس، شجره مثمره، اثیری، لکاته و...» هستم. دامادم به من «وروره جادو» می‌گوید. حاج آقا مرا «والده» آقا مصطفی صدا می‌زند. من «مادر فولادزره» هستم، وقتی بر سر حقوقم با این و آن می‌جنگم. مادرم مرا به خان روستا «کنیز» شما معرفی می‌کند.

من کیستم؟...

گذار از عصر ابرانسان‌ها

2007-04-06T17:42:00.000+03:30

متفکران معلمان ما هستند؛ ما وامدار و مدیون آن‌ها هستیم. از آن‌ها آموخته‌ایم و می‌آموزیم و خواهیم آموخت. باید قدرشناس آنان باشیم؛ اما آن‌ها مرشد کامل و کعبه‌ی مقصود ما نیستند. آنان نیز چون ما انسان‌اند و به اندازه‌ی ما شایسته‌ی ستایش و نکوهش. آنان نیز توانایی‌ها و ناتوانی‌های ما انسان‌ها را دارند.

هیچ متفکری آن‌قدر بزرگ نیست که ما انسانیت و وجود خود را در مقابل او ببازیم و در برابرش احساس حقارت و کوچکی کنیم و خود را در زیر سایه‌ی او و شیوه‌ی تفکرش تعریف کنیم. متفکران نیز همانند ما هستند. تصویر هیچ متفکری لیاقت نشستن بر تاقچه‌ی اتاق و آویزان‌شدن بر دیوار خانه‌مان را ندارد. عصر عکس‌های بزرگ و پوسترهای وهم‌انگیز و ابرانسان‌ها گذشته است. امروز عصر انسان‌های متوسط با خواست‌های متوسط و توانایی‌های متوسط است. عصر اعتراف به ناتوانی در تغییر پاره‌ای واقعیت‌هاست. عصر تراژدی است. عصر نوستالژی‌های دور (چه در گذشته و چه در آینده) به سر آمده است.

گر نکوبی شيشه غم را به سنگ

2007-04-02T19:07:00.000+03:30

بوی باران، بوی سبزه، بوی خاک
شاخه‌های شسته، باران‌خورده، پاک
آسمان آبی و ابر سپيد
برگ‌های سبز بيد
عطر نرگس، رقص باد
نغمه شوق پرستوهای شاد
خلوت گرم کبوترهای مست

نرم نرمک می‌رسد اينک بهار

خوش به حال روزگار
خوش به حال چشمه‌‌ها و دشت‌ها
خوش به حال دانه‌ها و سبزه‌ها
خوش به حال غنچه‌های نيمه‌باز
خوش به حال دختر ميخک که می‌خندد به ناز
خوش به حال جام لبريز از شراب
خوش به حال آفتاب
ای دل من گرچه در اين روزگار
جامه رنگين نمی‌‌پوشی به کام
باده رنگين نمی‌‌بينی به جام
نقل و سبزه در ميان سفره نيست
جامت از آن می که می‌‌بايد تهی است
ای دريغ از تو اگر چون گل نرقصی با نسيم
ای دريغ از من اگر مستم نسازد آفتاب
ای دريغ از ما اگر کامی نگيريم از بهار
گر نکوبی شيشه غم را به سنگ
هفت رنگش می‌شود هفتاد رنگ

آب زنید راه را، هین که نگار می‌رسد

2007-03-24T00:42:00.000+03:30

آب زنید راه را، هین که نگار می‌رسد
مژده دهید باغ را، بوی بهار می‌رسد
نوروز موسم خانه‌تکانی است. زمانه‌ی دگرگونی است. گذر نور است از میان غبارهای سال رفته. تنفس دیگرباره است. پر شدن سینه است از رایحه‌ی گل و گلاب. استشمام عطر یاس است و بوی شب‌بو. دیدن هزاررنگ گلبرگ‌های مخملین بنفشه است. بهار موسم دگرگونی است. زمانه‌ی نو شدن است. بهانه‌ای است برای دوباره نوشتن. برای گشودن دلتنگی‌هایی که ماه‌هاست گوشه‌ی دلی لانه کرده‌اند. بهار زیباترین بهانه است برای تبریک... برای بازگشت... برای نوشتن... برای آشکار ساختن علائم حیات در رگ‌های یک انسان... یک وبلاگ... یک قلم.

قدم بهار نورسیده مبارک. چهره‌هاتان همه خندان، سینه‌هاتان همه دلگرم، چشم‌هاتان همه از برق امید درخشان باد. سال نو مبارک.

آنچه شیران را كند روبه‌مزاج ...

2006-09-30T18:47:00.000+03:30

برنامه‌ی كاری‌ام به‌گونه‌ای شده كه در طول هفته (از شنبه تا چهارشنبه) به اینترنت دسترسی ندارم. بنابراین در طول هفته از خبرهای وبستان و اتفاقات وبلاگستان بی‌خبر خواهم بود و جز در پایان هفته امكان به‌روز كردن وبلاگ را ندارم.
سعی می‌كنم در طول هفته، متن مقاله یا مطلبی را برای انتشار در وبلاگ آماده كنم تا در پایان هفته تنها با تایپ آن بتوانم وبلاگ را زنده و سرپا نگه دارم. اگر كار مهمی داشتید به‌جای استفاده از پیغام‌رسان یاهو، برایم ایمیل بفرستید. پیشاپیش بابت تأخیر در پاسخ به ایمیل‌ها و تأیید كامنت‌ها پوزش می‌خواهم. سرتان سبز، دلتان گرم و لبانتان خندان باد. بدرود.

پس‌نوشت:
جنازه‌ی آش و لاشی كه شب‌ها به عنوان مسعود برجیان به استراحت‌گاه می‌رسد خسته‌تر و درهم‌كوفته‌تر از آن است كه بتواند كلمه‌ای بنویسد. آخر هفته‌هایم هم به كارهای عقب‌مانده‌ی هفته صرف می‌شود. تنها هنرم این است كه شب‌ها، برنامه‌ی مطالعاتی‌ام را پی بگیرم و درس‌آموز مكتب بزرگان باشم. امیدوارم در هفته‌های پیش رو فرصت و مجالی برای سماع قلم بر سپیدی كاغذ فراهم آید. چنین بادا!

پاییز برگ‌ریز هزاررنگ افسون‌گر

2006-09-26T13:22:00.000+03:30

هفده‌ساله بودم كه اولین رمان عاشقانه‌ی زندگی‌ام را خواندم. سرگذشت جوان هفده‌ساله‌ای بود كه یك روز پاییزی در پیاده‌رو اتفاقی با دختری بیست‌ساله آشنا می‌شد و حكایت سوزناك عشق‌شان -برخلاف بیشتر رمان‌ها و سریال‌های كنونی- سرانجامی تلخ و غمبار می‌یافت. درست یادم هست كه رمان را ظهر یكی از روزهای گرم تابستان دست گرفتم و یك‌نفس خواندمش. ساعت، چهار و نیم بعدازظهر را نشان می‌داد كه آخرین برگ كتاب چهارصد و پنجاه صفحه‌ای را ورق زدم. همذات‌پنداری عجیبی كه با این پسر هفده‌ساله پیدا كرده بودم دلشوره‌ی انتظار شعله‌كشیدن عشقی پاییزی را به جانم انداخت كه تا به امروز همراه من است. تابستان آن سال كه به پایان رسید و بادهای پاییزی وزیدن گرفت، روح من نیز خود را به این بادهای عجیب سپرد.

همیشه با وزش این بادها و احساس سرمای دوست‌داشتنی‌شان بر روی پوست صورتم به فكر فرومی‌رفتم؛ كم‌حرف می‌شدم و بیشتر وقتم به درونكاوری روح و سفر به درونم سپری می‌شد. از آن تابستان، انتظار مبهم یك عشق نیز به این حالات درونی اضافه شد. حالا هربار كه این باد پاییزی به صورتم می‌خورد، هفده‌سالگی، رمان، دختر زیبا و معصوم اما هرویینی بیست‌ساله، انتظار، عشق، حسرت، راه بی‌انتها، جاده‌ی بی‌رهرو و هزار مفهوم و كلمه‌ی دیگر، پیش چشمانم جان می‌گیرند و به‌ناگاه چون بخار گرمای كتری آب جوش در سرمای سخت زمستانی، مبهم و نامفهوم می‌شوند و از پیش چشم خیالم می‌گریزند و مرا باز هم با خیالات و اوهام و رؤیاهایم تنها می‌گذارند. باز هم پاییز آمده است... و هیچ آهنگی چون خش‌خش برگ‌های خشكیده در زیر پای رهگذران، انسان را به دنیای درون نمی‌كشاند... به انتظار افروخته‌شدن نخستین جرقه‌ی آن عشق پاییزی.

گوشزد

2006-09-24T21:41:00.000+03:30

گوشزد، هم‌شهری من است. پزشك است و در وبلاگش حسابی قلم‌اندازی می‌كند. جسورانه می‌نویسد و بیشتر مواقع، موضوعاتی را طرح می‌كند كه بحث‌انگیزند. بی‌سبب نیست كه از كامنت‌خیزترین وبلاگ‌هاست!

الگوها تغییر می‌كنند!

2006-09-23T21:01:00.000+03:30

هیچ دقت كرده‌اید بستنی‌خوردن بیشتر پیرمردها و پیرزن‌ها با جوان‌ها فرق دارد! پیرها به خاطر اینكه دندان‌هاشان در اثر یخ‌بودن بستنی اذیت می‌شود، بستنی نمی‌خورند؛ اگر هم بخورند نوع حصیری (یا به قول بعضی‌ها «نونی») را ترجیح می‌دهند چون می‌توانند به‌راحتی آن را گاز بزنند! حتی بستنی قیفی را هم با گاززدن می‌خورند نه با لیسیدن!
خلاصه، الگوی بستنی‌خوردن در طول زمان تغییر می‌كند! جویدن جای لیسیدن را می‌گیرد...!!!

از گوشه و كنار

2006-09-21T09:19:00.000+03:30

● وبلاگ مفید وبلاگی است كه .... به‌شخصه با حرف‌های پارسا موافق‌ام.
● برگی دیگر بر دفتر پُربرگ و قطور فرصت‌سوزی.
● بحث و جدل بر سر سخنان پاپ همچنان ادامه دارد: [1] [2] [3] [4] دیگر نوشته‌های مرتبط را از لینك‌های همین مطالب دنبال كنید.
● واكنش هلندی‌ها به سفر انوشه انصاری به فضا؛ خواندن كامنت‌های ترجمه‌شده را از دست ندهید كه پاك مغبون می‌شوید!
● عرض شود كه ...
● فاطمه رجبی همچنان می‌تازد! برو خواهر كه خوب می‌روی!
● احمدی‌نژاد در گفت‌وگو با "تایم": تقابل بین ایران و آمریكا می‌تواند پایان یابد.
● پژوهشی درباره‌ی مسجد جمكران؛ به قلم سعید نوری
● صد بار به دوستان گفته‌ام (البته نه در وبلاگ!) كه ازدواج از ملزومات سیاست‌ورزی و سیاستمداری است؛ چون برای سیاستمدار، "منزلت اجتماعی" و "ایمنی در برابر اتهام سنگین تجرد" را به همراه می‌آورد. شما اگر مجرد باشید در هر محیط و جایگاه و پست و مقامی (به‌ویژه در میدان سیاست كه رختخواب سیاستمدار عمومی‌ترین حوزه‌ی او محسوب می‌شود!) با اتهام هیزی و نظربازی و چشم‌ناپاكی و رفت‌وآمدهای مشكوك و روابط آنچنانی روبه‌رو هستید. اما اگر متأهل باشید خودبه‌خود چنین اتهامی از دامان شما زدوده می‌شود و شما فردی موقر و مسؤولیت‌شناس و خانواده‌دوست و پاك و سربه‌راه محسوب می‌شوید حتی اگر اهل همه‌جور شیطنت و خلاف اخلاقی هم باشید! حرف مرا باور ندارید؟! این هم دلیل!

ملاقات شرعی

2006-09-18T09:56:00.000+03:30

زندان برای آنان كه ناگزیر گرفتارش شده‌اند، با تمام غم و اندوه و حزن و تنهایی‌اش، دنیایی از نادیده‌هاست؛ دنیایی است كه تا انسان در آن قدم ننهد با تكانه‌های غم‌انگیز و تصاویر اندوهبارش آشنا نخواهد شد. بیژن صف‌سری داستان كوتاهی به نام ملاقات شرعی نوشته كه واگویی تكان‌دهنده‌ی یكی از این صحنه‌هاست. بخوانید تا هم معنای ملاقات شرعی را دریابید و هم حال كسی را كه ...

اوريانا فالاچی به خاموشان پيوست

2006-09-15T22:16:00.000+03:30

اوریانا فالاچی، نویسنده و روزنامه نگار ایتالیایی شب گذشته چهاردهم سپتامبر در سن هفتاد و هفت سالگی در شهر فلورانس درگذشت.

اوریانافالاچی روزنامه نگاری که در ایران نیز بسیار شناخته شده است، شهرت خود را عمدتا از مصاحبه با رجال سیاسی دوران خود کسب کرد. سفر او به ایران در دهه هفتاد میلادی و مصاحبه با محمد رضا پهلوی آخرین پادشاه ایران و همچنین مصاحبه ی معروف او با آیت الله خمینی رهبر انقلاب اسلامی سبب شد تا او در میان ایرانیان و به خصوص زنان به عنوان روزنامه نگاری شجاع و سرکش شناخته شود. همچنین مصاحبه های دیگر او با سیاستمدران برجسته ای همچون "هنری کسینجر"، "ایندرا گاندی"، "گلدا مایر" و " یاسر عرفات" بر شهرت او افزوده بود. از کتاب های مشهور او او می توان به "مصاحبه با تاریخ" و "به کودکی که هرگز زاده نشد" اشاره کرد.

فالاچی پس از واقعه یازدهم سپتامبر سال 2001 میلادی به صف منتقدان و مخالفان سرسخت اسلام افراطی پیوست. کتاب های سه گانه او پس از یازده سپتامبر به نام های" خشم و غرور"، "نیروی عقل" و" آخر الزمان"، نه تنها خشم افراط گرایان را برانگیخت بلکه باعث جریحه دارشدن احساسات سایر مسلمانان میانه رو نیز شد. اوریانا فالاچی در کتاب های خود به صراحت از روند مهاجرت غیر اروپایی ها و به خصوص مسلمانان به اروپا انتقاد می کرد و معتقد بود قاره اروپا به زودی به مستعمره مسلمانان تبدیل می شود و به همین دلیل خواهان یافتن راه حلی برای این موضوع بود. [ادامه‌ی متن]

● در همین زمینه: فالاچی؛ گذر از چپ به راست

"رادیو زمانه" بر روی ماهواره و رادیوی خانگی

2006-09-13T01:21:00.000+03:30

كمتر كسی از دوستان داخل ایران تاكنون موفق به شنیدن "رادیو زمانه" شده بود. سرعت و كیفیت پایین اینترنت در ایران در عمل گوش‌سپردن به رسانه‌ای را كه قرار است از وبلاگستان بیاموزد ناممكن ساخته بود. انتظار دوستان داخل ایران اما به پایان رسید.

● مشخصات پخش ماهواره‌ای:
ماهواره هات‌برد، 13 درجه‌ی شرقی
فرکانس 12476
پولاریزاسیون افقی
● فرکانس موج کوتاه رادیو زمانه نیز 6245 کیلوهرتز است.
رادیو زمانه: خوشحال می‌شویم کیفیت دریافت صدا را با این آدرس به ما اطلاع دهید:
contact@radiozamaneh.com

آفتاب شرق غروب كرد؟

2006-09-11T18:30:00.000+03:30

روز پنجشنبه 16 شهریور، هرچه به كاریكاتور صفحه‌ی آخر شرق نگاه كردم، دلیل ناواضح بودن اطراف مهره‌ی شطرنجی را كه به شكل الاغ ترسیم شده بود، درك نكردم. حال هم نمی‌دانم كسانی كه آن را نمایان‌گر همان "هاله"‌ی معروف گرفته‌اند و دستور توقیف شرق را صادر كرده‌اند، تا چه حد درست می‌گویند. آیا واقعاً كاریكاتوریست، چنین مقصودی داشته است؟ در ایران زندگی می‌كند یا نه؟ اتهامی هم به او وارد شده است؟ ترسیم این كاریكاتور بیشتر بوی حماقت و انتحار و شیطنت می‌دهد تا خلاقیت و سوژه‌پردازی. از همه‌ی اینها گذشته یك موضوع روشن است. برخورد با جریان آقای هاشمی كلید خورده است....
●●●●●كتابخانه‌ی دیروز روزنامه‌ی شرق هم به‌نسبت پر و پیمان بود. جانانه‌ترین نوشته‌ی منتشر شده در این ویژه‌نامه، صحبت‌های احمد احمد است كه روند تاریخ‌نگاری وقایع و شخصیت‌های انقلابی بر اساس اسناد ساواك را به نقد كشیده و به نكاتی كلیدی و مهم اشاره كرده است. بعد از آن، مقاله‌ی محمد قوچانی است كه اگرچه به موضوع تازه‌ای نپرداخته و سخن جدیدی نگفته اما شواهد و مثال‌های خوبی برای موضوع مقاله گردآوری كرده است. موضوع «دموكراسی یا دموكراسی‌ها» را می‌توان به عناوینی چون «جهانی‌سازی دموكراسی؟» و «تجدد ایرانی؟» هم برگرداند و به پرسش‌های نظیر «تجدد ایرانی بی‌معناست؟» پاسخ گفت.

به یاد احمد شاه مسعود

2006-09-10T09:58:00.000+03:30

"احمد شاه مسعود" از معدود شخصیت‌های غیرایرانی است كه علاقه‌ی فراوانی به او دارم. چند سال پیش، سیمای ایران مستندی از فعالیت‌ها و مبارزات او در افغانستان تهیه كرده بود. در بخشی از این مستند، مسعود سوار بر هلیكوپتر از یكی از خطوط درگیری مجاهدین (ائتلاف شمال) و طالبان می‌گذشت؛ سربازان طالبان زیر پای او بودند اما نمی‌دانستند خلبان هلیكوپتری كه از بالای سر آنها می‌گذرد همان "شیر دره‌ی پنجشیر" ستون اصلی خیمه‌گاه مجاهدین است. مسعود، فروتنانه در كنار دیگر فرماندهان افغان می‌نشست و می‌خفت و به نماز می‌ایستاد و به مسایل روزانه رسیدگی می‌كرد؛ پاسخ محجوبانه‌اش به پرسش خبرنگار سیمای ایران هنوز در گوشم طنین‌انداز است. خبرنگار پرسید كه چه دلیلی وجود دارد كه نبرد شما با طالبان نه برای آزادسازی افغانستان از شر نیروهای بیگانه (منظور نیروهای پاكستانی بود كه در تمامی مدت حاكمیت طالبان، یاریگر آنها بودند) بلكه برای به‌دست گرفتن قدرت باشد؟ مسعود لبخندی زد و گفت: «مطمئن باشید تاریخ در این مورد قضاوت خواهد كرد كه هدف از مبارزه و نبرد ما واقعاً چه بوده.» دو ماه پس از گفتن این سخنان بود كه احمد شاه مسعود ترور شد و جان بر سر اعتقاد و هدفش گذاشت. روانش شاد!

پس‌نوشت:
كتابخانه‌ی امروز روزنامه‌ی شرق هم به‌نسبت پر و پیمان بود. جانانه‌ترین نوشته‌ی منتشر شده در این ویژه‌نامه، صحبت‌های احمد احمد است كه روند تاریخ‌نگاری وقایع و شخصیت‌های انقلابی بر اساس اسناد ساواك را به نقد كشیده و به نكاتی كلیدی و مهم اشاره كرده است. بعد از آن، مقاله‌ی محمد قوچانی است كه اگرچه به موضوع تازه‌ای نپرداخته و سخن جدیدی نگفته اما شواهد و مثال‌های خوبی برای موضوع مقاله گردآوری كرده است. موضوع «دموكراسی یا دموكراسی‌ها» را می‌توان به عناوینی چون «جهانی‌سازی دموكراسی؟» و «تجدد ایرانی؟» هم برگرداند و به پرسش‌های نظیر «تجدد ایرانی بی‌معناست؟» پاسخ گفت.

2006-09-01T17:58:00.000+03:30

این چند روز، چندین یادداشت كوتاه برای "نیم‌نگاه" آماده كرده بودم اما با خودم عهد كردم تا مطلبی برای صفحه‌ی اصلی وبلاگ آماده نكرده‌ام، نیم‌نگاه را به‌روز نكنم. گفتم شاید به این طریق مجبور به نوشتن برای صفحه‌ی اصلی شوم!

"حاشیه" را به‌جای "متن" نگیرید!

2006-08-26T18:48:00.000+03:30

● انتقاد به‌جای اسد علی‌محمدی از توجه بیش از حد من به بخش "نیم‌نگاه" و به فراموشی سپردن وبلاگ اصلی؛ و پاسخ من به این نقد نكته‌سنجانه و به‌هنگام. ادامه‌ی انتقاد جناب اسد علی‌محمدی را در همان پیام‌گیر می‌توانید بخوانید. درست گفته‌اند كه:

«جهان چون خط و خال و چشم و ابروست / كه هر چیزی به‌جای خویش نیكوست»

وبلاگ، تصویری است كه انسان دوست دارد از خود به نمایش بگذارد

2006-08-23T23:47:00.000+03:30

تصویری تحول‌یابنده اما مطلوب خود انسان!
«وب‌لاگ، برای اهل شعر، کلمه است و برای اهل موسیقی، نُت و برای اهل نقاشی، رنگ. وب‌لاگ موجودی است زنده، در حال شدن ِ دائم، در حال تحول مدام، مثل خود انسان. وب‌لاگ خود ِ انسان است...» این جملات بخشی از مقدمه‌ی یادداشت تازه‌ی ف.م.سخن است كه زیر عنوان "من و وبلاگ‌هایی كه می‌خوانم" نوشته شده است. او در این یادداشت، وبلاگ‌هایی را كه مرتب می‌خواند توصیف كرده و از حس و حالی كه با دیدن آنها به او دست می‌دهد سخن گفته و از جای پا و تصویری كه این وبلاگ‌ها در ذهنش به‌جا نهاده‌اند خبر داده؛ در این میان البته سهمی هم نصیب این وبلاگ پروبال‌شكسته شده است.

دروغ چرا؟! من در این موارد بیشتر از آنكه به خود ببالم و باد به غبغب بیندازم كه: «بله! ما این‌ایم!» دل‌نگران و مضطرب می‌شوم؛ چون به چشم خود می‌بینم با عملكردم "افق انتظاری" در مخاطب پدید آورده‌ام كه گاه قابل تحقق نیست، حال یا به دلیل مسائل شخصی یا به دلیل آنچه در پیرامون‌مان می‌گذرد. اینجاست كه رشته ارتباطی نویسنده و مخاطب سست یا حتی گسسته می‌شود و ذهنیت و تصور و تصویر افراد (نویسنده و مخاطب) از یكدیگر مخدوش می‌شود یا دست‌كم رنگ می‌بازد زیرا نویسنده قابلیت برآوردن "سطح توقع" و "افق انتظار" مخاطب را -كه خود به‌وجود آورده- ندارد و مخاطب هم درست به دلیل پیش‌ذهنیتی كه از یك وبلاگ یا نویسنده دارد و به سبب وجود همین "افق انتظار" در پس‌زمینه‌ی فكری، به سراغ او می‌رود. ادامه‌ی این پیوند بستگی دارد به درك متقابل افراد از شرایط و به قول معروف میزان "راه آمدن" دو طرف با هم! البته ممكن است نویسنده درصدد باشد "افق انتظار" جدیدی از خود نمایش دهد و قشر تازه‌ای از مخاطبان را به‌سوی خود جلب كند كه این موضوعی جداگانه است و منظور این یادداشت نیست.

● حالا كه Cproxy از كار افتاده و شما هم پشت سد ستبر و سربه‌فلك‌ساییده‌ی فیل‌ترینگ باقی مانده‌اید، بی‌درنگ به این سایت بروید، ایمیل خود را وارد كنید و منتظر دریافت سیاهه‌ی سایت‌های فیل‌ترشكن باشید. ایدكم الله تعالی.
● اكبر داستان‌پور مصاحبه‌ای با دكتر آرش نراقی انجام داده كه به‌دلیل مسائل طرح‌شده در آن، امكان انتشار در روزنامه‌ها را نیافته است. اینك این مصاحبه در وبلاگ اكبر داستان‌پور (آب و آیینه) و در سایت شخصی دكتر نراقی منتشر شده است. همین!
● نقدی به یادداشت ف.م.سخن داشتم كه در عنوان همین یادداشت نوشتم‌اش.

كار، كار انگلیسی‌ها بود...

2006-08-23T20:02:00.000+03:30

در این نشانی می‌توانید صدای "میر اشرافی" را كه خبر از سرنگونی دولت دكتر مصدق می‌دهد بشنوید. میر اشرافی، از عناصر پرسابقه‌ی وابسته به انگلیس، صاحب و مدیر كارخانه‌ی ریسندگی-بافندگی بارش در اصفهان بود. كارنامه‌ی او پر بود از اغفال و تجاوز به زنان زیباروی كارگر شاغل در كارخانه و پیشكش آنها به دوستان و اعوان و انصارش. به جز این، او كارگران مردی را كه رودرروی او می‌ایستادند مجبور می‌كرد برهنه وارد حوض وسط كارخانه شوند و پس از این مرحله، تن به ضربات بی‌رحمانه‌ی كابل بسپارند. در اثر همین تنبهات زجرآور یكی از كارگران كارخانه، سینه‌پهلو كرد و جان سپرد.

پس از انقلاب، نیروهای انقلاب به دنبال دستگیری او بودند اما او ناپدید شده بود. پس از چندی، با كمك برخی از نیروهای انقلاب، او را در توالت منزل آیت‌الله پسندیده، برادر آیت‌الله خمینی، در قم یافتند و برای محاكمه به اصفهان منتقل كردند. به دنبال دستگیری او، فشار محافل خاص برای آزادی او آغاز شد. قاضی امید نجف‌آبادی (قاضی شرع)، او را در اصفهان محاكمه و به اعدام محكوم كرد، اما با این حال، فشارهای فزاینده برای ممانعت از مجازات او ادامه داشت. هنگامی كه زمان اعدام او فرارسید، امید نجف‌آبادی، اصفهان را ترك كرد تا محافل خاص نتوانند مانع اجرای حكم شوند. میر اشرافی به جوخه‌ی اعدام سپرده شد و رایزنی‌های دوستدارن او بی‌نتیجه ماند اما آگاهان می‌دانستند انگلیس انتقام این مهره‌ی سرسپرده و وفادار را خواهد گرفت. مدتی كوتاه پس از این واقعه، قاضی امید نجف‌آبادی به اتهام لواط در اصفهان بازداشت و به جوخه‌ی اعدام سپرده شد در حالی كه كسی از نزدیكان امید نجف‌آبادی این اتهام را باور نداشت....

ننگ و مرگ در یك روز

2006-08-21T21:01:00.000+03:30

از طنزهای تلخ تاریخ است كه شعبان جعفری (شعبون بی‌مخ) درست در روزی می‌میرد كه سند رسوای ننگ تاریخی اوست. شعبان جعفری در 28 مرداد متولد شد، در 28 مرداد در سرنگونی دولت قانونی دكتر مصدق شركت جست و در 28 مرداد دنیا را ترك گفت و این در پنجاه و سومین سالگرد آن كودتای شوم و نكبت‌بار است. بنازم به این تصادف‌های حیرت‌انگیز روزگار و ظرافت‌های عبرت‌آموز تقدیر!!!

یك سوزن به خود، یك جوالدوز به دیگران

2006-08-20T14:50:00.000+03:30

دوستانی كه چپ و راست به دست‌اندكاران رادیو زمانه خرده می‌گیرند كه به‌دلیل دریافت پول از كشورهای خارجی، "همكار" یا "آلت دست" این كشورها هستند و در راه تأمین منافع آنها گام برمی‌دارند بد نیست نگاهی به همان وبلاگی كه می‌نویسند بیندازند و پاسخ دهند سایت بلاگر با چه توجیهی بی‌آنكه تبلیغی در وبلاگ‌ها اضافه كند یا مبلغی بابت فضای اختصاص‌یافته دریافت كند، چنین فضا و امكانات وسیعی را برای انتشار مطالب و درج عكس، به‌رایگان در اختیار كاربران قرار می‌دهد. قاعدتاً پاسخ دوستان این نیست كه سایت بلاگر از سر رأفت و دلسوزی این كار را انجام می‌دهد، زیرا ناگفته پیداست در دنیای سرمایه‌داری هیچ‌كس بدون دلیل حتی یك سنت هم خرج نمی‌كند و در پس این حاتم‌بخشی، تحقق هدف و برآوردن منظوری نهفته است.

پس اگر ما خود از چنین امكانات رایگانی بهره می‌بریم و ناخواسته و نادانسته (یا شاید هم دانسته!) در جهت تحقق مقصود و هدف مسؤولان خارجی سایت بلاگر گام برمی‌داریم چطور دیگران را بابت استفاده از چنین فرصت‌ها و امكاناتی سرزنش می‌كنیم؟!

مرا وبلاگ و حالی بود روزی!

2006-08-17T00:08:00.000+03:30

1) روزنامه‌ی شرق، بخش فرهنگ امروز خود را به همایش "دین و مدرنیته" اختصاص داده بود. تنها انگیزه‌ی من برای خرید نسخه‌ی امروز روزنامه‌ی شرق، همین ویژه‌نامه بود. گذرا نگاهی به عناوین و اسامی ویژه‌نامه انداختم و بلافاصله مشغول مطالعه‌ی مصاحبه‌ی دكتر سروش شدم. انصافاً مصاحبه‌ی خوب و پرباری بود. تأمل و تفكر و نقد این مصاحبه را به دوستانی كه به مباحثی نظیر "نسبت سنت و تجدد" علاقه‌مندند توصیه می‌كنم. در ضمن، مقاله‌ی لطف‌الله آجودانی در نقد كتاب "نوسازى سیاسى در عصر مشروطه ایران" كه پیش از این با عنوان "تأملى در مدرنیته و مدرنیسم در ایران" در ویژه‌نامه‌ی كتاب روزنامه‌ی شرق منتشر شده بود نیز حاوی نكات ارزنده و آموزنده‌ای در این‌باره است.

2) این روزها حسابی بی‌انگیزه شده‌ام برای واكنش نشان دادن به آنچه در وبستان و وبلاگستان فارسی می‌گذرد. مسدود كردن سایت‌ها و وبلاگ‌ها و خط و نشان كشیدن‌ها و نقدهای هتاكانه و جنگ لبنان و هزار و یك اتفاق دیگر هم كه در این وادی بیفتد باز هم انگار نه انگار! ككم هم نمی‌گزد! آنقدر بمباران تبلیغاتی شده‌ایم و هر روز بلایی دیده‌ایم و اعتراض كرده‌ایم و سرافكنده و شرمسار از بی‌نتیجه بودن فریادهای‌مان از وادی نبرد برگشته‌ایم كه گویی همه‌چیز برای‌مان عادی و معمولی است. این مدت، به‌سختی گرفتار زندگی بودم و انبوه كارها دست و پایم را بسته بود. البته صادقانه بگویم، اگر این‌گونه هم نبود باز هم حس و حالی برای نوشتن نبود. فعلاً سرم گرم مطالعه است تا چه پیش آید ....